Κι ύστερα;
Τίποτα....
Μένουμε μόνοι να σκεφτόμαστε χωρίς να ξέρουμε τι συμβαίνει…
Ψάχνουμε κάποιον για να σταθούμε, μα… δεν βρίσκουμε κανέναν.
Όλοι είναι για λίγο…
Μόλις κλείσει η πόρτα το πρόβλημα παραμένει δικό μας.
Και ξεκινάμε απ’ την αρχή.
Οι άνθρωποι σταματήσαμε να κοιταζόμαστε στα μάτια...
Τα μάτια έγιναν οθόνες και οι φωνές πληκτρολόγια…