«Κάθε εθισμός, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας να αποδράσουμε από κάτι, πηγαίνοντας προς την κατεύθυνση μιας ανάγκης που δεν ικανοποιείται σήμερα»

Από πνευματική και μεταφυσική προοπτική, τα πάντα είναι ενέργεια, η οποία βέβαια περιλαμβάνει και τον εθισμό μας. Όταν βέβαια ζούμε κοντά στην Αλήθεια μας, είμαστε πλήρως ικανοποιημένοι και δεν έχουμε καμιά ανάγκη. Δεν επιθυμούμε διακαώς τίποτα συγκεκριμένο. Έτσι, ενεργειακά, η λαχτάρα για κάτι, πρέπει να απορρέει από την υποσυνείδητη πεποίθηση ότι υπάρχει κάποια ανάγκη που δεν ικανοποιείται, συνεπώς θα πρέπει να ψάξουμε εκεί «έξω»,
προκειμένου να βρούμε κάτι άλλο για να καλύψουμε το κενό.  Με απλά λόγια, όσο περισσότερο απομακρύνεται κάποιος από την αυθεντική του φύση, τόσο περισσότερο αποσυνδεδεμένος νοιώθει από την υπόλοιπη κοινωνία. Όλοι κάποια στιγμή θέλουμε να αποφύγουμε ορισμένες δυσάρεστες καταστάσεις και να “μουδιάσουμε” τον πόνο που μας προξενούν. Μετά από κάθε χρήση ξεφεύγουμε προσωρινά από τον πόνο, τις ενοχές, τα προβλήματα, τις πιέσεις και την πραγματικότητα. Βραχυπρόθεσμα νοιώθουμε ότι η χρήση αυτή μας βοηθάει, εφόσον ξεφεύγουμε από τα προβλήματα. Η διαφορά είναι ότι ο εθισμός γίνεται τρόπος ζωής και ο εθισμένος χάνει τον έλεγχο και μπερδεύεται σε μια καθημερινή αποφυγή της πραγματικότητας.

Συνήθως οι συναισθηματικές μας ανάγκες παύουν να μας βασανίζουν όταν τις μοιραζόμαστε με άλλους. Ο εθισμένος όμως τείνει να απομονώνει τον εαυτό του από τους άλλους λόγω της ντροπής και του πόνου που νοιώθει. Καθώς όσο ο εθισμός συνεχίζεται, νοιώθει εντελώς αδύναμος να δημιουργήσει ένα ζωτικό σύνδεσμο με άλλους ανθρώπους.  Μένει μόνος του με την ουσία που τον κυριαρχεί. Πονάει, πληγώνεται, υποφέρει, νοιώθει μοναξιά και απομόνωση και στρέφεται ακόμα πιο πολύ προς τον εθισμό του για ανακούφιση. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος ξεκινάει: η αποσύνδεση απ’ την αληθινή μας φύση οδηγεί στην δυστυχία, η δυστυχία οδηγεί στον πόνο,  ο πόνος οδηγεί στην ανάγκη μουδιάσματος του πόνου μέσω της εξάρτησης από τον εθισμό, ο εθισμός οδηγεί στη ντροπή, η ντροπή οδηγεί σε περισσότερο πόνο κι έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πλέον πως ο φαύλος αυτός κύκλος συνεχίζεται και διαιωνίζεται. Αν, όπως μας δίδαξαν όλοι οι σοφοί, η αληθινή μας φύση είναι Αγάπη, η ισχυρότερη ενεργειακά δόνηση που υπάρχει στον κόσμο αυτό, όσο περισσότερο προσεγγίζουμε αυτή τη φύση και αυτή τη δόνηση τόσο λιγότερο θα νοιώθουμε την ανάγκη να μουδιάσουμε οποιαδήποτε αίσθηση πόνου μας προξενεί η σκληρή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε. 

Το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία είναι να αναγνωρίσουμε και να παρατηρήσουμε τα συναισθήματα που μας αναγκάζουν κάθε φορά να παραδοθούμε στον εθισμό μας. Καθώς αντιμετωπίζουμε κάθε συναίσθημα με συμπάθεια και συμπόνια, σαν το καθένα από αυτά να είναι και μια διαφορετική πτυχή του εσωτερικού μας παιδιού, το οποίο ποτέ δεν αγαπήθηκε αληθινά και ποτέ δεν αναγνωρίστηκε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα συναισθήματα θα αρχίσουν να αυτοθεραπεύονται μόνα τους και πολύ σύντομα θα σταματήσουν να επιβαρύνουν την υπόστασή μας. Καθώς προσφέρουμε συμπόνια στα ανεπούλωτα κομμάτια της ψυχής μας αρχίζει η διαδικασία της αγάπης προς τον ίδιο τον εαυτό μας, άσχετα από την οποιαδήποτε εξάρτηση υπάρχει ακόμα την οποία και αποδεχόμαστε. Σύντομα, μέσα από αυτή την αγάπη, θα προσελκύσουμε νέους φίλους κοντά μας και θα ανακαλύψουμε νέα ενδιαφέροντα που θα εναρμονίζονται με την καινούργια δόνηση που θα εκπέμπουμε. Μια δόνηση τόσο διαφορετική από την παλιά, την προσκολλημένη στην ντροπή, την ενοχή και το φόβο.

Καθώς εξελίσσεται η διαδικασία επανασύνδεσης με την εσώτερη φύση μας, επανασυνδεόμαστε με τον συμπαντικό ρυθμό ο οποίος εκχέει μέσα μας έναν νέο, αληθινό σκοπό στη ζωή μας. Αντί τώρα να αποφεύγουμε τον πόνο, αρχίζουμε να καλωσορίζουμε όλα τα συναισθήματα με ανοιχτές αγκάλες. Όταν οι καρδιές μας πληρωθούν με αγάπη, δεν μπορεί να υπάρχει πια καμιά στρεβλωμένη ανάγκη να βλάψουμε τους εαυτούς μας ούτε κάποιο ενεργειακό κενό που να χρειάζεται πλήρωση.  Τελικά, μια ζωή πλούσια σε αγάπη και χαρά και γεμάτη με ειλικρινείς διασυνδέσεις με τους συνανθρώπους μας είναι ο τρόπος της αλχημικής μεταμόρφωσης του εθισμένου ατόμου σε μια πλέον απόλυτα ικανοποιημένη και ελεύθερη ανθρώπινη ύπαρξη. Ποιος θα μπορούσε να μας προσφέρει μια τέτοια ζωή; Σίγουρα όχι ο οποιοσδήποτε εθισμός.

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

http://nekthl.blogspot.gr/