Κάθε φορά
που πλησίαζα την βάρκα που θα με πέρναγε απέναντι στην χώρα της
αλήθειας, της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης , όλο και κάτι , όλο και
κάποιοι θα βρίσκονταν κοντά για να με τραβήξουν προς τα πίσω.
Ο εφιάλτης αυτός δεν ήταν τυχαίος.
Ήταν όπως φάνηκε η αποτύπωση μιας θλιβερής (για πολλούς λόγους) καθημερινότητας.
Πολλές φορές
σκέφτηκα ότι η "κλασσικοπερίπτωση" δεν έχει νόημα πλέον να υπάρχει,
αφού ελάχιστοι πλέον αντιλαμβάνονται μετά απο τόσα χρόνια τι προσπαθώ
να στείλω σαν μήνυμα , σαν εκκληση, σαν σύνθημα ή σαν διαμαρτυρία ή
ομολογία.
Χθές
βρέθηκα σε μια συνέλευση εργαζομένων ,και οι ελάχιστοι που ήρθαν με
άκουσαν να στέλνω το μήνυμα της ενότητας, της ανάγκης όχι να
αναστηθεί το πτώμα του συνδικαλισμού αλλά να γεννηθεί το αληθινό
και "απο τα κάτω" συνδικαλιστικό κίνημα, ώστε να καταφέρουμε να
σώσουμε ότι μπορούμε σε αυτό το περιβάλλον της νεοφιλελεύθερης
πυρκαγιάς.
Μίλησα όπως αισθανόμουν και όσο πιό ξεκάθαρα μπορούσα.
Ελπίζω ότι
τόσο αυτοί που μέ άκουσαν χθές όσο και εκείνοι που τόσα χρόνια
διάβαζαν όσα έγραφα ή αναδημοσίευα στην κλασσικοπερίπτωση, να έχουν
πάρει κάτι που αξίζει τον κόπο να το έχουν στο δισάκι τους.
Θεωρώ
λοιπόν πως ότι είχα να πώ το είπα , ότι είχα να γράψω το έχω γράψει ,
και ότι έπρεπε να κάνω για να μεταδώσω το πνεύμα της αντίστασης σε
κάθε είδους και απόχρωσης μισανθρωπία το έκανα με τον τρόπο που κάθε
φορά έκρινα ως τον πιό κατάλληλο.
Όταν θα πιστέψω ότι αξίζει τον κόπο να πώ κάτι μέσα απο αυτές τις σελίδες να είστε σίγουροι ότι θα το κάνω.
Προς το
παρόν σταματώ εδώ την "ιντερνετική" μου παρουσία αλλά όχι την
παρουσία μου στο πραγματικό πεδίο της μάχης , εκεί δηλαδή που
βλεπουμε ο ένας τον άλλον,τονίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτή η αναστολή
δεν είναι προϊόν "πιέσεων" ή απειλών (εξάλλου τόσα χρόνια έχουμε
πάθει ανοσία σε τέτοιου είδους "παρεμβάσεις") .
http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2016/04/blog-post_19.html