Μέχρι πρόσφατα στην πατρίδα μας θεωρούσαμε ότι το δικαίωμα στην διαμαρτυρία – διαδήλωση (ειρηνική ή μη) αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των αριστερών – αριστερόστροφων – σοσιαλιστικών κομμάτων, συλλόγων ή φορέων καθώς και των συνδικαλιστικών τους τέκνων. Αυτό γιατί κάποιοι δημιούργησαν στην κοινωνία μεταπολιτευτικούς ρόλους, ταυτίζοντας το επαναστατικό με το προοδευτικό (αριστερό) και την αδράνεια με τη συντήρηση (δεξιά). Είναι οι ίδιοι που συνήθισαν τον εύκολο ρόλο της αντιπολίτευσης, αυτοί που έκαναν μόνο ανέξοδη κριτική, που δημιουργούσαν «ήρωες» και «εχθρούς», προνομιούχους και αδικημένους, συστημικούς και
αντισυστημικούς, ως συνταγή προσωπικής και πολιτικής τους επιβίωσης, αυτοί που έκαναν την διαδήλωση ιδιοκτησία τους, τη συνήθειά τους λατρεία, όλοι όσοι εκφράζονταν από τους στίχους του τραγουδιού «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν»…
Μέχρις ότου η ιστορία, αυτή που εκδικείται, αποφάσισε την αλλαγή των ρόλων, δίνοντας απλόχερα την δυνατότητα στους μονίμως διαμαρτυρόμενους να αποδείξουν το πόσο η ίδια τους είχε αδικήσει, τους έκανε από κομπάρσους πρωταγωνιστές, από «μούτσους» καπεταναίους…
Αυτή ήταν και η απαρχή όχι μόνο της απομυθοποίησης της λεγόμενης «κυβερνώσας» αριστεράς, αλλά κυρίως του πολιτικού παραλογισμού, ως αντίληψης άσκησης της νέας πολιτικής εξουσίας, ο οποίος επέβαλε την επικοινωνία ως τρόπο ζωής και την ταύτιση όλων των ρόλων (θεσμικών ή μη) στο ίδιο πρόσωπο, στον ίδιο φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Έτσι επήλθε η πλήρης σύγχυση και επιβλήθηκε αναίμακτα στην πολιτική ζωή της χώρας η παγκόσμια πρωτοτυπία, ένας πολιτικός φορέας να ασκεί ταυτόχρονα χρέη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης… Να ψηφίζει και ταυτόχρονα να διαδηλώνει κατά αυτών που ψήφισε, να κάνει δηλ. αυτό που μόνο ήξερε, αυτό που μόνο λάτρευε…, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θα συντηρούσε τον «μύθο της» στην κοινωνία, θα προκαλούσε ανήκεστο βλάβη στη λογική, θα ενοχοποιούσε και θα δίχαζε συνειδήσεις, θα δημιουργούσε «πελατολόγιο» και τελικά θα εγκαθίδρυε το πρώτο αριστερό ολοκληρωτικό καθεστώς!!
Αυτή είναι, κατά την γνώμη μου, η αιτία που δαιμονοποιείται, απαξιώνεται και συκοφαντείται βάναυσα από την κυβέρνηση η εκδήλωση – διαμαρτυρία των ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ. Ο τρόπος αντιμετώπισης μια τέτοιας πρωτοβουλίας δείχνει σύγχυση, πανικό και κυρίως βαθιά ολοκληρωτική νοοτροπία.
Και τούτο διότι οι μέχρι σήμερα πρωταγωνιστές των κινημάτων βρίσκονται στην απέναντι πλευρά, αμυνόμενοι και όχι επιτιθέμενοι, εκπρόσωποι του οργανωμένου κράτους και όχι του καταπιεσμένου λαού, φορείς υποχρεώσεων και όχι δικαιωμάτων.
Έχασαν το ρόλο τους και ξέχασαν το παρελθόν τους, έχασαν τη λογική τους και ξέχασαν τα λόγια τους…
Αλήθεια πότε άλλοτε έγινε τόση συζήτηση ή ετέθη καν σαν θέμα ή σαν σκέψη το αν είναι στα όρια της «συνταγματικής ανοχής» μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας; Πότε άλλοτε ζητήθηκε ακριβής χάρτης και εξονυχιστικό σκεπτικό για το πώς και το γιατί αποφασίστηκε κάτι τόσο …«πρωτόγνωρο» – μια ειρηνική διαδήλωση;
Πότε άλλοτε το αυτονόητο -να είσαι αυτό που επιλέγεις ελεύθερα στην κοινωνική και πολιτική σου ζωή- ήταν κατακριτέο;
Πότε άλλοτε ετέθη ως προαπαιτούμενο καλόπιστης και νόμιμης διαμαρτυρίας, η αποκάλυψη του επόμενου βήματος, το ερώτημα μετά ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΙ;
Μήπως όταν οι σημερινοί υπουργοί και αξιωματούχοι δημιουργούσαν ή στήριζαν το «κίνημα δεν πληρώνω» ή μήπως όταν καλούσαν τους τότε δημοκράτες πολίτες στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων»;
Δυστυχώς ή ευτυχώς η Δημοκρατία είναι πολίτευμα και όχι μενού a la carte, έχει σταθερούς κανόνες, αρχές και διακριτούς ρόλους, απαιτεί σεβασμό των δικαιωμάτων και προσήλωση στην βούληση του κυρίαρχου λαού, θέλει καρδιά και στομάχι, πράξεις και όχι παρόλες… Οι πολίτες αντιλαμβάνονται το δημόσιο συμφέρον κατά συνείδηση και όχι με βάση κομματικές ισορροπίες και μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Το κεντρικό αίτημα της μεθαυριανής συγκέντρωσης είναι ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ, μπορούσε να είναι οποιοιδήποτε άλλο, που εκφράζει το σημερινό συναίσθημα του ελληνικού λαού, ενός λαού προδομένου από τις (αυτα)απάτες και τον λαικισμό μιας παρέας που διψά για εξουσία, που μεθά με την ταξικοποίηση της κοινωνίας, που ηδονίζεται από την αδρανοποίηση των πολιτών, που προτιμά τη σχιζοφρένεια από τη λογική….
Αλήθεια ποιος πολίτης αυτής της χώρας, ποιος πατριώτης της εργασίας, του μόχθου, της επιστήμης, της επιχειρηματικότητας, ποιος ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει αγωνία για το που και πως βαδίζουμε, ποιος δεν αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του, ποιος θεωρεί ότι η αυτή η κυβέρνηση μπορεί να τα καταφέρει, ποιος την εμπιστεύεται, ποιος δικαιολογεί τα καθημερινά ψεύδη της, ποιος ανέχεται την νοοτροπία της;;
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ θα είναι την Τετάρτη στο Σύνταγμα, όσοι δεν έχουν δεύτερες σκέψεις ή ιδιοτελείς σκοπούς, όσοι διαθέτουν ψυχή και καρδιά για να κάνουμε ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΘΟΡΑ, όσοι πιστεύουν ότι αυτός ο τόπος, Η ΕΛΛΑΔΑ μας αξίζει κάτι πολύ καλύτερο!!!
logia Starata