Στα χρόνια των Μνημονίων, οι πολίτες δεν έχουν διάθεση να δώσουν την ψήφο τους “παραδοσιακά”, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια σκέψη που τους ωθεί να επιλέγουν επί χρόνια το ίδιο καθαριστικό για το πάτωμα.
“Κάθε αρχή και δύσκολη” λέει ο σοφός λαός, αλλά όταν τα πράγματα κυλούν φυσιολογικά, δίχως βεβιασμένες κινήσεις, μπορεί και να μην ισχύει το ρητό, τουλάχιστον όχι απόλυτα.
Λύσαμε κάβους λοιπόν και ως “Νέα Δεξιά” παρουσιάσαμε το κεντρικό εθνικό συλλογικό όργανο, του οποίου οι συνεδριάσεις μόνο βαρετές δεν είναι, καθώς παράγεται πολιτική, οι απόψεις και οι ιδέες είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, ενώ το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι παγίως στην ημερήσια διάταξη.
Η κίνηση θα μπορούσε να λεχθεί και ως “επανάσταση των ανωνύμων”. Κανείς πρώην βουλευτής, κανείς μαϊντανός των καναλιών, κανένα μοντέλο ή πρώην αθλητής, κανείς “δημοσιοσχεσίτης”. Η “παραδοσιακή συνταγή” συγκρότησης των πολιτικών κομμάτων στα σκουπίδια εν ολίγοις.
Άνθρωποι με όνομα και επίθετο, με εξαιρετικά βιογραφικά, με την έξωθεν καλή μαρτυρία στον επαγγελματικό τους κλάδο και στον κοινωνικό τους περίγυρο.
Η “Νέα Δεξιά” έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο: εκφράζει τους εργαζόμενους και άνεργους πολίτες και όχι την οικονομική ή πολιτική ελίτ.
Έχει αδιαπραγμάτευτες θέσεις πάνω στα εθνικά ζητήματα, θεωρώντας εξαιρετικά κρίσιμη τη συγκυρία, καθώς οι “γείτονες” εκφράζουν με μεγαλύτερη ένταση τις πάγιες επεκτατικές θέσεις τους. Εκ του λόγου αυτού, θεωρεί αυτονόητο ότι οι Ένοπλες δυνάμεις πρέπει να έχουν σημαντική αποτρεπτική ισχύ, τη μεγαλύτερη δυνατή.
Έχει εκπεφρασμένη θέση υπέρ του ευρώ, καθώς οποιαδήποτε άλλη συζήτηση συνιστά περιπέτεια, χωρίς πυξίδα, μια πορεία σε πραγματικά αχαρτογράφητα νερά.
Πατριωτικές θέσεις σε όλο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι. Αλλά καθώς ο πατριωτισμός είναι πολύ της μόδας και φοριέται από πολλούς σαν σημαία ευκαιρίας, οφείλουμε να ξεκαθαρίζουμε τις θέσεις μας με κάθε αφορμή που δίνει η πολιτική συγκυρία.
Ο “κανόνας” όλων των προτάσεων, το εθνικό συμφέρον. Όχι το επαγγελματικό, το συμφέρον της “κάστας” ή οποιοδήποτε άλλο. Να “λύσουμε” τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, να βάλουμε στην άκρη τις παρακμιακές. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες παραμονής των νέων (επιστημόνων και μη) στη χώρα και να πείσουμε όσους έφυγαν να επαναπατρισθούν. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον.
Και δεν είναι -για παράδειγμα- προς το εθνικό συμφέρον η δημιουργία άνευρων, δίχως συνθετική και αναλυτική σκέψη πολιτών. Η δημιουργία “δημοκρατικών μαθητών και μαθητριών με όρκους πίστης” και μελλοντικών πολιτών θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τόσο τραγική.
Ο μεταμοντέρνος σουρεαλιστικός σοσιαλισμός επικρατεί, καθώς στη μεν αξιωματική αντιπολίτευση αναμένουν με ευλάβεια το κλείσιμο της “αριστερής παρένθεσης” (που είναι αγκύλη και πάει για άγκιστρο) και όσο τους διαψεύδει η πραγματικότητα, τόσο την αποποιούνται, ενώ στον περίφημο “κεντρώο χώρο” ψάχνουν πολιτικά σχήματα, ηγέτες, οράματα, “αφηγήματα”, ενώ ο κόσμος τους έχει γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη.
Στην πολιτική δεν υπάρχουν κενά. Όποιος αυθεντικά εκφράζει τις λαϊκές ανάγκες εκλέγεται. Τόσο απλά. Τα υπόλοιπα είναι συνταγές “υφαρπαγής ψήφων” των επιλεγομένων και “επικοινωνιολόγων”, μια ειδικότητα που είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει περάσει στην ιστορία, όπως οι αμαξάδες, οι καρεκλάδες και οι βαρελάδες.
Όμως, στα χρόνια των Μνημονίων, οι πολίτες δεν έχουν διάθεση να δώσουν την ψήφο τους “παραδοσιακά”, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια σκέψη που τους ωθεί να επιλέγουν επί χρόνια το ίδιο καθαριστικό για το πάτωμα.
Οι εποχές της ψήφου “για να φύγει ο ένας” και έπειτα για να “φύγει κι ο άλλος” πέρασαν ανεπιστρεπτί. Όπως και των μαζικών ρουσφετιών. Όπως και των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Γιώργος Οικονόμου
Κοινωνιολόγος, ΜΒΑ, ΕΣΔΔ, Μέλος Εθνικού Συμβουλίου “Νέας Δεξιάς”
emo.gr
Λύσαμε κάβους λοιπόν και ως “Νέα Δεξιά” παρουσιάσαμε το κεντρικό εθνικό συλλογικό όργανο, του οποίου οι συνεδριάσεις μόνο βαρετές δεν είναι, καθώς παράγεται πολιτική, οι απόψεις και οι ιδέες είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, ενώ το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι παγίως στην ημερήσια διάταξη.
Η κίνηση θα μπορούσε να λεχθεί και ως “επανάσταση των ανωνύμων”. Κανείς πρώην βουλευτής, κανείς μαϊντανός των καναλιών, κανένα μοντέλο ή πρώην αθλητής, κανείς “δημοσιοσχεσίτης”. Η “παραδοσιακή συνταγή” συγκρότησης των πολιτικών κομμάτων στα σκουπίδια εν ολίγοις.
Άνθρωποι με όνομα και επίθετο, με εξαιρετικά βιογραφικά, με την έξωθεν καλή μαρτυρία στον επαγγελματικό τους κλάδο και στον κοινωνικό τους περίγυρο.
Η “Νέα Δεξιά” έχει ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο: εκφράζει τους εργαζόμενους και άνεργους πολίτες και όχι την οικονομική ή πολιτική ελίτ.
Έχει αδιαπραγμάτευτες θέσεις πάνω στα εθνικά ζητήματα, θεωρώντας εξαιρετικά κρίσιμη τη συγκυρία, καθώς οι “γείτονες” εκφράζουν με μεγαλύτερη ένταση τις πάγιες επεκτατικές θέσεις τους. Εκ του λόγου αυτού, θεωρεί αυτονόητο ότι οι Ένοπλες δυνάμεις πρέπει να έχουν σημαντική αποτρεπτική ισχύ, τη μεγαλύτερη δυνατή.
Έχει εκπεφρασμένη θέση υπέρ του ευρώ, καθώς οποιαδήποτε άλλη συζήτηση συνιστά περιπέτεια, χωρίς πυξίδα, μια πορεία σε πραγματικά αχαρτογράφητα νερά.
Πατριωτικές θέσεις σε όλο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι. Αλλά καθώς ο πατριωτισμός είναι πολύ της μόδας και φοριέται από πολλούς σαν σημαία ευκαιρίας, οφείλουμε να ξεκαθαρίζουμε τις θέσεις μας με κάθε αφορμή που δίνει η πολιτική συγκυρία.
Ο “κανόνας” όλων των προτάσεων, το εθνικό συμφέρον. Όχι το επαγγελματικό, το συμφέρον της “κάστας” ή οποιοδήποτε άλλο. Να “λύσουμε” τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, να βάλουμε στην άκρη τις παρακμιακές. Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες παραμονής των νέων (επιστημόνων και μη) στη χώρα και να πείσουμε όσους έφυγαν να επαναπατρισθούν. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον.
Και δεν είναι -για παράδειγμα- προς το εθνικό συμφέρον η δημιουργία άνευρων, δίχως συνθετική και αναλυτική σκέψη πολιτών. Η δημιουργία “δημοκρατικών μαθητών και μαθητριών με όρκους πίστης” και μελλοντικών πολιτών θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τόσο τραγική.
Ο μεταμοντέρνος σουρεαλιστικός σοσιαλισμός επικρατεί, καθώς στη μεν αξιωματική αντιπολίτευση αναμένουν με ευλάβεια το κλείσιμο της “αριστερής παρένθεσης” (που είναι αγκύλη και πάει για άγκιστρο) και όσο τους διαψεύδει η πραγματικότητα, τόσο την αποποιούνται, ενώ στον περίφημο “κεντρώο χώρο” ψάχνουν πολιτικά σχήματα, ηγέτες, οράματα, “αφηγήματα”, ενώ ο κόσμος τους έχει γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη.
Στην πολιτική δεν υπάρχουν κενά. Όποιος αυθεντικά εκφράζει τις λαϊκές ανάγκες εκλέγεται. Τόσο απλά. Τα υπόλοιπα είναι συνταγές “υφαρπαγής ψήφων” των επιλεγομένων και “επικοινωνιολόγων”, μια ειδικότητα που είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει περάσει στην ιστορία, όπως οι αμαξάδες, οι καρεκλάδες και οι βαρελάδες.
Όμως, στα χρόνια των Μνημονίων, οι πολίτες δεν έχουν διάθεση να δώσουν την ψήφο τους “παραδοσιακά”, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια σκέψη που τους ωθεί να επιλέγουν επί χρόνια το ίδιο καθαριστικό για το πάτωμα.
Οι εποχές της ψήφου “για να φύγει ο ένας” και έπειτα για να “φύγει κι ο άλλος” πέρασαν ανεπιστρεπτί. Όπως και των μαζικών ρουσφετιών. Όπως και των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Γιώργος Οικονόμου
Κοινωνιολόγος, ΜΒΑ, ΕΣΔΔ, Μέλος Εθνικού Συμβουλίου “Νέας Δεξιάς”
emo.gr