Ε.Ο.Ζ. Ειδική ( Ελεύθερη ) Οικονομική Ζώνη ! ! !

Προβληματισμός για κάτι, που έρχεται ολοταχώς και γρήγορα στην Ελλάδα, μετά τον επικοισμό από μετανάστες . . .

Καθώς η Ελλάδα ζει σε συνθήκες μνημονίων, αναρωτιέμαι αν αυτά είναι μόνο έκφραση πολιτικής γνώμης «αντιμνημονιακής» ή υπάρχει έδαφος κι εκτός πολιτικής.  

Αναζητώντας υλικό, προσέχοντας παραμέτρους και λαμβάνοντας υπόψη και το παρόν ( το μέλλον δεν μπορώ να το προβλέψω, αλλά φαντάζει ζοφερό ! ), φαίνεται ότι η ιδέα για Ε.Ο.Ζ. δουλεύτηκε και δουλεύεται στο μυαλό πολλών.

Και την υλοποίηση των ύπουλων σχεδίων, ανέλαβε  . . . ποιός άλλος ; ο "δήθεν" αριστερός και ακαμάτης κ. ΤΣΙΠΡΑΣ με τα της κουστωδίας του.

Κια φυσικά την άδεια την έδωσαν δια της ψήφου τους, όσοι και όσες Έλληνες/δες  τους ψήφισαν . . . αφελέστατα και ανόητα το 2015.

Επειδή η Ελλάδα ( άσχετα του τι θέλει η πολιτεία ή τι επιθυμεί κάθε πρόσφυγας ή παράνομα εισερχόμενος μετανάστης ) φαίνεται ότι γίνεται χώρα αποθήκευσης ανθρώπων, που κι αυτοί ( όπως κι οι λοιποί κάτοικοι) αναζητούν τρόπους αντιμετώπισης της καθημερινότητας κι εξασφάλισης του επιούσιου και τα εργατικά χέρια ( άσχετα του πόσο αποτελεσματικά ή παραγωγικά είναι ) αρχίζουν και πληθαίνουν, ο κάθε κεφαλαιοκράτης ( είτε είναι ντόπιος, είτε ξένος ) αρχίζει να πιέζει ( όπως πιέζουν άμεσα ή έμμεσα κι οι δανειστές της χώρας ) για δημιουργία Ε.Ο.Ζ.

Τι είναι οι Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ.); … 

Δεν είναι φυσικά «εδαφικές περιοχές -προνομιακών συνθηκών επιβίωσης»- αλλά είναι ένα οικονομικό εργαλείο, ώστε παρακάμπτοντας δεδομένα, συνθήκες, νομικές σταθερές, να δημιουργηθούν νέες συνθήκες για ευέλικτο οικονομικό περιβάλλον, τέτοιο που εξασφαλίζει συνθήκες ευεργετικές-ανταγωνιστικές για το όποιο κεφάλαιο, για τον δε εργαζόμενο εξασφαλίζει απλώς θέση εργασίας ( όχι προστατευμένη-κατοχυρωμένη ! )  με απολαβές  . . . πείνας !

Κάθε ΕΟΖ διαφέρει, αλλά ο στόχος είν’ ο ίδιος ! 

Σήμερα υπάρχουν ανά τον κόσμο περισσότερες από 5.000 ΕΟΖ σε 125 χώρες, όπου εργάζονται 52 εκατομμύρια εργαζόμενοι και με ιδιαίτερα σημαντικό ετήσιο όγκο στο παγκόσμιο εμπόριο (ύψους 700 δισ. € και πλέον). 

Με βάση όσα γνωρίζω, η Πολωνία είναι η μοναδική χώρα-μέλος Ε.Ε. στην οποία λειτουργούν ΕΟΖ, οι οποίες προϋπήρχαν της ένταξής της στην Ε.Ε. 

Στην Πολωνία υπάρχουν 14 ΕΟΖ περιορισμένης χρονικής διάρκειας και με προοπτική ανανέωσης-παράτασης χρόνου, γιατί πολλές λήγουν το 2017. 

( Η μετάβαση από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό έκανε ιδιαίτερα δελεαστικό για την οικονομία της Πολωνίας την χρήση αυτού του «καπιταλιστικού» εργαλείου ! )

Ειδική ( λέγεται και Ελεύθερη ) Οικονομική Ζώνη είναι τμήμα εδάφους μιας χώρας,  όπου τα εμπορεύματα θεωρούνται αντικείμενα, πέρα από τα όρια του εθνικού τελωνειακού εδάφους κι έτσι δεν υπόκεινται σε κοινό τελωνειακό έλεγχο και φορολογία. 

Πολλά κράτη για να δώσουν κίνητρα στις ΕΟΖ, για να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις, για να ενισχύσουν εξαγωγές και να εισάγουν τεχνογνωσία, προσφέρουν παράλληλα σειρά κινήτρων, κυρίως φορολογικών. 

Σύμφωνα με την κριτική αρκετών δημιουργούν συνθήκες «μπανανίας» ή αποικιοκρατείας.

Στην Ελλάδα με βάση όσα έχουν λεχθεί κατά καιρούς, έχουν υπάρξει ιδέες-σχέδια για ΕΟΖ, αν κι οι αντιδράσεις ήταν  ιδιαίτερα έντονες.

Οι ΣΦΥΡΙΖΑΙΟΙ όμως δουλεύουν στα μουλωχτά και μετά τον επικοισμό με φθηνούς μετανάστες, θα έλθει κια η ώρα των Ε.Ο.Ζ., μόνο που φοβάμαι, ότι τότε ΔΕΝ θα μας θέλουν στη χώρα μας, πολύ απλά γιατί ΔΕΝ είμαστε ούτε τόσο φθηνοί , ούτε τόσο εργατικοί, όσο οι Αφρικάνοι ή οι Ασιάτες, που μαθαίνουν να εργάζονται συνθήκες "γαλέρας" απο μικροί. 

Έτσι έχουν εξεταστεί-προταθεί τα εξής κίνητρα και προϋποθέσεις:

– Μειωμένοι συντελεστές φορολόγησης κερδών. Δεν αποκλείεται να παρέχεται και πλήρης φοροαπαλλαγή για δραστηριότητες (π.χ. παραγωγή προϊόντων τεχνολογίας για εξαγωγές εκτός Ε.Ε.).

– Απλές διαδικασίες αδειοδότησης.

– Πρόβλεψη ρήτρας σύνδεσης παραγωγικότητας με αμοιβή εργαζομένων.

Οι φήμες θέλουν τη δημιουργία ΕΟΖ σε Αν. Μακεδονία και Θράκη, σε πρώτη φάση, ενώ υπάρχει έντονος προβληματισμός για το ειδικό νομοθετικό καθεστώς, που θα διέπει τέτοιες ζώνες κι όλα αυτά βέβαια σε διαπραγμάτευση-διαβούλευση με Ε.Ε. και με τους εκπροσώπους των θεσμών (των δανειστών).

Η ασκούμενη κριτική στις ΕΟΖ, που εστιάζεται στα εξής σημεία:

Α. Στην δημιουργία συνθηκών αθεμίτου ανταγωνισμού μεταξύ επιχειρήσεων εντός κι εκτός ΕΟΖ. Στον αντίποδα της αρνητικής κριτικής, σημειώνεται ότι οι επιχειρήσεις, που δραστηριοποιούνται στις ΕΟΖ είναι εξαγωγικού χαρακτήρα και δεν αναφέρονται-ενδιαφέρονται για συναλλαγές εντός του κράτους, που βρίσκεται η ΕΟΖ.

Β. Στις απολαβές των εργαζομένων και στις συνθήκες εργασίας στις ΕΟΖ. Στον αντίποδα της αρνητικής κριτικής υποστηρίζεται ότι η λειτουργία ΕΟΖ ενισχύει την τοπική κατανάλωση, λόγω του ότι έχουμε αύξηση εργαζόμενου πληθυσμού κι επομένως ύπαρξη εισοδημάτων (έστω χαμηλότερων) τα οποία οδηγούνται σε κατανάλωση.

Γ. Ότι ως εργατικό δυναμικό θα προτιμηθούν αλλοδαποί και γενικά κατηγορίες εργαζομένων, που δεν θα δύνανται να απαιτήσουν εργασιακά δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. 

Στον αντίποδα αυτού οι υπέρμαχοι δημιουργίας ΕΟΖ υποστηρίζουν ότι κατ’ αρχήν θα απασχοληθεί τοπικό εργατικό δυναμικό κι ως μη τοπικό ή αλλοδαπό προσωπικό θα ‘ναι κάποιο εξειδικευμένο προσωπικό, που θα χρειαστεί. 

Το θεωρώ προπέτασμα καπνού, για να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις του φοβισμένου κια κοιμισμένου Ελληνικού λαού. 

Το παρόν και το μέλλον φυσικά δεν είναι αυτό που γνωρίζαμε. 

Κάποτε ( και το κάποτε δεν είναι μακριά ! ) κάποια πράγματα και δικαιώματα θεωρούνταν δεδομένα. 

Τώρα με βάση τις εν γένει συνθήκες και την παγκοσμιοποίηση ακόμα και τα δεδομένα είναι υπό διαπραγμάτευση. 

Βέβαια δεν έπρεπε να είναι έτσι, αλλά η πραγματικότητα αυτό δείχνει!

Η σημερινή Ελλάδα, όπου ο λαός της ζει καθημερινά μ’ άγχος για εξασφάλιση μέσων επιβίωσης για την επόμενη μέρα, καθώς και το υπαρκτό πρόβλημα αναγκαστικής διαχείρισης ευάριθμης ροής προσφύγων-παρανόμων εισερχομένων μεταναστών θέτει εκ νέου ζητήματα. 

Αν η Ελλάδα δεν είχε δημοσιονομικά προβλήματα, σίγουρα θα τους απορροφούσε χωρίς κραδασμούς ( όπως στο παρελθόν απορρόφησε ευάριθμες ομάδες ανθρώπων, που εισήλθαν στο έδαφός της ) και πιθανώς να κάλυπταν κενά στην οικονομία κι ιδίως στην διαδικασία παραγωγής. 

Σήμερα αναζητείται λύση και φαίνεται ότι προτείνεται ως εργαλείο διαχείρισης κι αυτή η λύση, η δημιουργία ΕΟΖ.

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αν λειτουργήσει μια ΕΟΖ, θα τηρηθούν έστω τα ελάχιστα που θα προβλέπει σ’ αυτήν την περίπτωση ο συστατικός της νόμος. 

Άλλωστε τα πάντα θα εξυπηρετήσουν τον σκοπό που λέγεται : 

εξασφάλιση κέρδους, οπότε θα έχουμε τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι και μάλιστα με κρατικές ευλογίες, όσο δε για τους εργαζόμενους αυτοί  ( όσοι θα έχουν απλώς μια μη προστατευμένη-κατοχυρωμένη θέση εργασίας ! ) θα εργαστούν σε συνθήκες «γαλέρας».

ΚΩΣΤΑΣ  ΜΙΧΟΣ

shmantikanea