Θυμήσου! Κάποτε κορμί μισό χωρίς εμένα έλεγες πως ήσουν…
Θυμάσαι;
Κάποτε όλος ο κόσμος μας ήταν το παλιό, στενό μας κρεβάτι... Στενό αλλά τεράστιο για να χωρέσει την απέραντη, μοναδική μας αγάπη… Μια αγάπη λαμπερή, ισχυρή, μαγική…
Εκεί.
Εκεί σκεπασμένοι, περικυκλωμένοι από τα όνειρά μας, αμέτρητα, απεριόριστα όνειρα που φώτιζαν τις καρδιές μας και ολόκληρο το σύμπαν…
Ένα απέραντο, ανεξερεύνητο σύμπαν που πιστεύαμε ότι μαζί θα το κατακτήσουμε ολόκληρο!
Από άκρη σ’ άκρη… και τρέχαμε.
Όλο τρέχαμε, χωρίς φρένο στην ψυχή… Τρέχαμε να μη χάσουμε ούτε μια σταγόνα ζωής.
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Κάποτε πολεμούσαμε το μέτριο, διεκδικούσαμε το άπειρο, τα αστέρια, το φεγγάρι…
Το μοναδικό μας όπλο ήταν η αθώα, αμόλυντη, βελούδινη αγάπη μας.
Ορμούσαμε γυμνοί στη φωτιά της ζωής. Παντοδύναμοι από την εξουσία του έρωτά μας.
Θυμάσαι;
Ορκιζόμαστε ότι θα συντρίψουμε την ανελέητη φθορά του σκληρού, αμείλικτου χρόνου.
Θα τον κοροϊδεύαμε. Θα του κλείναμε το μάτι. Θα του ξεφεύγαμε και θα μέναμε για πάντα παιδιά.
Παιδιά ανέμελα, ερωτευμένα, παθιασμένα, αθώα, ασυμβίβαστα…
Τώρα πια όλα αυτά είναι παρελθόν, πολύτιμα πετράδια της μνήμης μου.
Ανοιξιάτικα λουλούδια της ψυχής μου.
Θυμήσου! Ποιο είναι τελικά αυτό που μένει και μας σημαδεύει;
Τι αξίζει τελικά;
Κάποια στιγμή με το πέρασμα του χρόνου σταματήσαμε να πολεμάμε αγάπη μου…
Κουραστήκαμε από τις πολλές άδικες, άνισες μάχες.
Ανίσχυροι, μισοί, μακριά ο ένας από τον άλλο.
Τα κορμιά μας χωρισμένα… σκεπασμένα από τη σκόνη του χρόνου. Τα κορμιά μας παγωμένα από το ασταμάτητο κολύμπι στην κρύα, φουρτουνιασμένη θάλασσα της επιβίωσης.
Κορμιά ξεχασμένα, παραδομένα από ανεκπλήρωτα όνειρα, προδομένα.
Το Τέλος όμως δεν είναι αυτό.
Αυτό που αξίζει, αυτό που μένει αναλλοίωτο μέσα στο χρόνο, πάντα δυνατό, πάντα αγέραστο είναι ένα.
Δεν έχει σημασία που είμαστε τώρα για να ανακαλύψουμε αν είμαστε ευτυχισμένοι.
Σημασία έχει οτι ΤΟ ΖΗΣΑΜΕ με όλη μας την ψυχή.
Σημασία έχει τι γεύση μας άφησε… και είναι γλυκιά.
Σημασία έχει ότι δε σε μισώ και δε θα σε μισήσω ποτέ.
Το αρνούμαι.
Όχι, δεν μπήκε δηλητήριο στην ψυχή μου για εσένα και ούτε θα μπει.
Γιατί η αγάπη μας μου έδωσε τον σημαντικότερο καρπό.
Αυτή είναι η αμοιβή μου. Η ευτυχία μου!
Σημασία έχει το ΤΑΞΙΔΙ προς την Ιθάκη μας…. όχι η Ιθάκη.
Σημασία έχει πόσο δρόμο περπατήσαμε, πόσους ανθρώπους ακουμπήσαμε, αγγίξαμε, νιώσαμε, αγαπήσαμε…
Για αυτό θυμήσου! Είμαι πλούσια γιατί ΕΖΗΣΑ με πάθος!
Ερωτεύτηκα, γέλασα, συγχώρεσα,με συγχώρεσαν…
Ονειρεύτηκα, πόνεσα, πρόδωσα, με πρόδωσαν, έκλαψα, λύγισα, χόρεψα, έπεσα, σηκώθηκα.. πέθανα,αναστήθηκα.
ΕΝΙΩΣΑ με όλο μου το είναι, όλα τα συναισθήματά μου.
ΕΝΙΩΣΑ όλες τις αισθήσεις μου στο μέγιστο.
Όσο κι αν πονάω, σηκώνομαι όρθια, σκουπίζω τα δάκρυά μου, κλείνω το μάτι στη ζωή και της λέω σε ευχαριστώ που ΣΕ ΕΖΗΣΑ!
Αφιερωμένο στην κόρη μου.
ΠΗΓΗ:αναπνοές http://www.anapnoes.gr/ime-plousia-giati-ezisa-me-pathos/
http://enfo.gr/ar6738