Gerasimos Saltos
Μια ιστορία Ζωής....Ζούσε κάποτε σε ένα χωριό, ένα πολύ όμορφο ζευγάρι.
Βιοπορίζονταν –κυρίως- από την καλλιέργεια λίγων στρεμμάτων που είχαν στην κατοχή τους.
Παρόλο που δεν είχαν πολλές ανέσεις, ήταν πολύ ευτυχισμένοι.γιατί υπήρχε αγάπη μεταξύ τους.
Κάποια χρονιά...λίγο πριν να μαζέψουν τη σοδειά τους..έκανε πολύ άσχημο καιρό και καταστράφηκε εντελώς ο καρπός.
Η στεναχώρια τους ήταν μεγάλη, δάκρυα έτρεχαν απ' τα μάτια τους, καθώς έβλεπαν ότι οι κόποι τους πήγαν χαμένοι και σκέφτονταν τη δυσκολία που θα είχαν για να επιβιώσουν.
Μετά κοιτάχτηκαν στα μάτια, αγκαλιάστηκαν κι είπαν " Θα το αντέξουμε, το σημαντικό είναι ότι είμαστε γεροί...και θα τα καταφέρουμε".
Εκείνη τη χρονιά δουλέψανε και οι δύο μεροκάματο σ' ένα πλούσιο συγχωριανό τους..και τα κατάφεραν.
Μετά από δύο χρόνια, ένας δυνατός σεισμός, προξένησε σοβαρές ζημιές στο σπίτι τους. Έμοιαζε σχεδόν κατεστραμμένο.
Ένοιωθαν απελπισία. Έκλαιγαν γοερά γι' αυτή την καταστροφή.
Σκεφτόντουσαν, το που θα έμεναν; Τι θα έκαναν; (Ήδη είχε γεννηθεί κι ένα κοριτσάκι).
.
Η γυναίκα τραβούσε τα μαλλιά της και φώναζε-με σπαραγμό- για την κακοτυχιά τους.
Κάποια στιγμή, σταμάτησε ο θρήνος... κοιτάχτηκαν στα μάτια, αγκαλιάστηκαν και είπαν:" Θα το αντέξουμε... το σημαντικό είναι ότι είμαστε γεροί....και θα τα καταφέρουμε".
Και τα κατάφεραν...με σκληρή δουλειά, υπομονή κι Αγάπη..μπόρεσαν να ξαναστήσουν το σπιτικό τους.
Εν τω μεταξύ, είχε έρθει κι ένα αγοράκι στη ζωή τους....κι ένοιωθαν και γι' αυτό, πολύ χαρούμενοι κι ευτυχείς.
Μια μέρα γυρίζοντας ο άνδρας απ' τη δουλειά...βρήκε το σπίτι του να καίγεται απ' τις φλόγες.
Κοίταξε γύρω του, με αγωνία, για τη γυναίκα και τα παιδιά του..
Δεν τους είδε πουθενά.
Όρμησε μες τους καπνούς και στη λαίλαπα της φωτιάς.
Λίγα μέτρα πριν την εξώπορτα, αντίκρισε στο πάτωμα, τη γυναίκα του με τα δύο παιδιά στην αγκαλιά της...να καίγονται.
Κατακαμένος κι αυτός, μπόρεσε και τους έβγαλε έξω.
Στα αλλοιωμένα- απ’ τη υψηλή θερμοκρασία- πρόσωπα, των δύο άψυχων αγγελουδιών και της αγαπημένης του γυναίκας, έψαχνε να βρει μάτια να κοιτάξει, και να του πουν: " Θα το αντέξουμε κι αυτό.., το σημαντικό είναι ότι είμαστε ζωντανοί...και θα τα καταφέρουμε".
Η ματιά του νεκρή..παγωμένη απ' την ερημιά του θανάτου.
Δεν έκλαιγε...δεν φώναξε...μόνο η σιωπή ξέσκιζε με τα ουρλιαχτά της, το ματωμένο ορίζοντα της ερημιάς του.
Στον απόλυτο πόνο...η ερημιά στέκει βουβή, καθώς η καρδιά, κομματιάζεται .
΄
Κι ήταν η πρώτη φορά..., που δεν ήθελε να τα καταφέρει…
Έσκυψε κι αγκάλιασε τρυφερά τα καρβουνιασμένα κορμιά.
Τους ψιθύρισε με Αγάπη: ‘’Έρχομαι κι εγώ κοντά σας… θα σας προλάβω!!’’.
Σηκώθηκε και με όσο του ήταν μπορετό.. στητό βήμα… μπήκε μέσα στο φλεγόμενο σπίτι.
Την επόμενη μέρα…τον βρήκαν αποτεφρωμένο.
Υ.Γ1. Αφιερωμένο σε όλες τις ψυχές, που έφυγαν προχθές, τόσο άδικα κι απροσδόκητα.
Υ.Γ2. Είναι μια ιστορία,που αναπήδησε ξαφνικά απ' τη μνήμη αυτές τις μέρες της τραγωδίας, απ' τις πυρκαγιές.
Μου την διηγιόταν συχνά ο παππούς μου,όταν ήμουν παιδί...ίσως γιατί ήθελε να μου τονίσει, αυτό που μου έλεγε πάντα, ότι: ''Οι περιουσίες φτιάχνονται ενώ οι ανθρώπινες ζωές, δεν ξαναγίνονται. ".
Ίσως πάλι, να ήθελε να μου εκφράσει μεταφορικά τον πόνο που ένοιωθε κάθε φορά, που έχανε κι ένα παιδί....απ' τα 9 παιδιά που γέννησε η γιαγιά μου, μόνο η μάνα μου έζησε.
Υ.Γ3. Στην υπέρτατη θλίψη, δεν υπάρχουν λόγια..μόνο η σιωπή, αποτυπώνει την ερημιά της ψυχής.
Υ.Γ4. Στις μεγάλες καταστροφές και στους πολέμους, το τίμημα που πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι, είναι η ίδια τους η ζωή και ο χαμός των αγαπημένων τους.
Η μόνη επιδίωξη των "ισχυρών", είναι να μην πληρώσουν το "τίμημα" απώλειας της θέσης τους.
Και συνηθίζεται...απλά, να μεταφέρουν τις "καρέκλες" τους, σε πιο ασφαλή μέρη.
Από εκεί και πέρα... συνεχίζουν, να υπερασπίζονται τη "θέση" τους!!
Υ.Γ5. Όσο για τις ψυχές που χάνονται..., ε! αυτές, εντάσσονται στη στατιστική και στις παράπλευρες απώλειες, των άσχημων σεναρίων της ζωής ή της μοίρας!!.
Υ.Γ6. Τόσο απλά...αλλά και τόσο τραγικά!!!
Gerasimos Saltos/27-07-2018.
Καλημέρα σας...Καλή δύναμη σε όλους μας...και ιδιαίτερα στις οικογένειες που έχασαν τους ανθρώπους τους!!
Καλό ταξίδι...και Χαρούμενα τοπία..στις ψυχές, που έφυγαν τόσο άδικα κι αναπάντεχα!♡♡