Κυριακή, Ιανουαρίου 13

Πόση ξεφτίλα να αντέξω ακόμα Θεέ μου



Έχω ένα ερώτημα για όλους μας τελικά πόσο μεγάλος λαός είμαστε; Τελικά αυτός αυτός ο δήθεν χαρισματικός λαός τι έχει καταφέρει στην σύγχρονη ιστορία του κόσμου.

Ο λαός μας ζει την απόλυτη ταπείνωση, τον απόλυτο εξευτελισμό, λειτουργούμε και έχουμε το σύνδρομο της καλής πόρνης που περιμένει να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις του πελάτη χωρίς όμως να το θέλει πραγματικά, και να κάνει και τον πελάτη να φύγει ικανοποιημένος για να ξανά έρθει ενώ πάλι δεν θα τον θέλει γιατί απλά σιχαίνεται την δουλειά της.  και ίσως με αυτό που λέω να πρέπει να ζητήσω συγνώμη από τις πόρνες. Το μόνο που έχουμε καταφέρει είναι μία κοινωνία χωρίς παιδεία, χωρίς αξίες, ιδανικά, πρότυπα, ήθος, τιμή. Στην Ελλάδα μάθαμε ότι όλα έχουν την τιμή τους σε δραχμές ή σε ευρώ δεν έχει σημασία αλλά ουδείς τελικά δίδαξε την έννοια της τιμής.
Πόσο ξεφτίλα να αντέξω όταν βλέπω τους πολιτικούς μου να υπογράφουν ότι του φέρουν χωρίς πατριωτικό αίσθημα.
Όταν βλέπω τους δικαστές μου να αθωώνουν πάντα όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα μίζες και κομπίνες δισεκατομμυρίων.
Όταν βλέπω τους δημοσιογράφους να κάνουν πολιτική προπαγάνδα στο μέγιστο σταθμό.
Όταν βλέπω του Γιατρούς να ζητούν φακελάκι.
Όταν βλέπω τους αγρότες να βγαίνουν στο δρόμο και στο τέλος να τα τσεπώνουν 10 μάγκες αγροτοπατέρες και όλα καλά.
Τους δημοσίους υπαλλήλους όταν θέλουν αυξήσεις να κρατάνε όλο τον λαό όμηρο βλέπε ΔΕΗ.
Όταν έχω τον Πάγκαλο, τον Σημίτη, τον Μητσοτάκη, Τον Τσίπρα και όλους τους υπόλοιπους να έχουν τα ηνία αυτού του κράτους.
Όταν οι Γερμανοί φίλαθλοι της Σάλκε μου κουνάνε πενηντάρικα σε ποδοσφαιρικό αγώνα λέγοντάς με ζητιάνο.
Όταν δεν με θέλει κανείς σαν μετανάστη γιατί είμαι απλά από την χιλιοδιευθαρμένη Ελλάδα.
Πόσο ξεφτίλα να αντέξω ακόμα Θεέ μου όταν ο λαός μου πιστεύει όλου τους παραπάνω.