Σιωπηλή κραυγή της ψυχής μου....


Μακριά από κόσμο και θορύβους...συντροφεύεις τις σκέψεις μου....σε μοναχικά μονοπάτια πόνου. Μονοπάτια νοτισμένα από δάκρυα  χαμένων ονείρων με έντονο το άρωμα της νοσταλγίας  ναρκοπέδια....αναμνήσεων... Αχ, πόσο θα'θελα μάτια μου
νa άκουγα την ζεστή φωνή σου να μου λες: "πάντα θα είμαι εδώ".. όπως τότε....ηχώ που θάθελα να μείνει για πάντα βάλσαμο
στην άγρια μοναξιά μου...
Mariza Tsitmi