Τα «δήθεν» μέτρα ... και η κοινή λογική

 
Του Περικλή Δανόπουλου
Δεν αξίζει τον κόπο να σχολιάσει κανείς τα «δήθεν» μέτρα που εξήγγειλε χτες ο Πρωθυπουργός. Εκτός ίσως από το ότι η ελαστικοποίηση της εργασίας και η μερική ή εκ περιτροπής εργασία, είναι καθεστώς οριστικό πλέον και κατάργηση των εργασιακών κατακτήσεων μη αναστρέψιμη.


Αυτό που αξίζει να εξετάσει κάποιος είναι τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός, εξαπατά την κοινωνία, ανερυθρίαστα και... θρασύτατα.

Μάθαμε λοιπόν χτες, ότι το οικονομικό θέμα με την Ελλάδα είναι το ότι ... «η πανδημία ανέκοψε την πορεία της χώρας σε μία εποχή που έμπαινε ορμητικά σε τροχιά ανάπτυξης» και «ο Ιανουάριος κι ο Φεβρουάριος ήταν εξαιρετικοί μήνες για την οικονομία».
Και η μόνιμη επωδός, η εμπιστοσύνη που οικοδομήθηκε ανάμεσα σε πολίτες και Πολιτεία, δηλαδή ο λαός δεν μιλά, δεν απαιτεί, γιατί «Θα ακολουθήσει το φθινοπωρινό σχέδιο για το πώς θα επανέλθουμε στο δρόμο της ισχυρής ανάπτυξης. Έτσι ώστε το 2021, ένα έτος εμβληματικό για την πατρίδα μας, η χώρα να βαδίσει σταθερά προς το αισιόδοξο μέλλον της.»
Μας είπε επίσης ο αρμόδιος υπουργός οικονομικών, ότι η ύφεση που θα είναι 10-13% (πριν λίγες ημέρες ήταν 6-7%), με τα μέτρα που θα ληφθούν, θα πέσει μέχρι και στο 8%!!!
Επομένως, με όλα αυτά τα ωραία ας πορευθούν οι εργαζόμενοι, με εγγυημένο (Wink τον κατώτατο μισθό (ακόμα και αν έχουν οικογένεια και παιδιά), ας μην διαμαρτύρονται που θα δουλεύουν εκ περιτροπής, γιατί λίγοι μήνες έμειναν.
Λίγοι μήνες, που στο ενδιάμεσο πιθανώς και να έχουμε εκλογές, ώστε παρά την βαθιά ύφεση, με ένα δημόσιο χρέος οριστικά μη βιώσιμο, με την ανεργία να ανεβαίνει, η πορεία προς την ανάπτυξη, γενικώς και αορίστως να είναι εγγυμένη. Επειδή έτσι το λέει ο Πρωθυπουργός. Δεν χρειάζεται περαιτέρω κουβέντα.
Για όσους δεν κατάλαβαν, η ατομική ευθύνη, μετατοπίζεται από την υγεία στην οικονομία. Πάντα για τους πολίτες και όχι φυσικά για τις μεγάλες επιχειρήσεις, που ποτέ δεν έχουν ευθύνες για τίποτα, παρά μόνο οφέλη αφού το εργασιακό κόστος μειώνεται και γίνεται ελαστικό.
Εκτός από τις ατομικές ευθύνες μας ως πολίτες, υπάρχουν και οι ατομικές, οι προσωπικές επιλογές. Και κάποια στιγμή επί τέλους, όλοι οι δημοσιολογούντες, πρέπει να καταλάβουν ότι βαυκαλίζοντας την εξουσία, ανοίγουν τον λάκκο τους, λάκκο στον οποίο θα πέσουμε όλοι δυστυχώς.
Καιρός γαρ εγγύς, ώστε να μάθουμε τελικά, πόσο η ατομική ευθύνη συνδυάζεται με την κοινή λογική και πόσο αυτή η κοινωνία θα συνεχίσει το ατέρμονο ταξίδι της στις διαρκείς αυταπάτες.