Οδός Δωδώνης

Οδός Δωδώνης αριθμός πενήντα δύο
παγώσανε τα όνειρά μου σ' ένα διαμέρισμα κρύο
η μοίρα τα κομμάτιασε, μου τα 'κανε σκόνη
οι αναμνήσεις με πνίγουν σαν σε αγχόνη

Οδός Δωδώνης αριθμός πενήντα δύο
φύγανε τα χρόνια μου σ' ένα διαμέρισμα κρύο

εκεί μέσα έχασα τη παιδική μου ανεμελιά
σ΄αυτό το σπίτι, μου είχε στήσει καρτέρι, η πιο άγρια μοναξιά

Οδός Δωδώνης αριθμός πενήντα δύο
πίκρα πολύ, χαρά ούτε για αστείο
η ζωή έσβηνε τα όνειρά μου ένα ένα
η κάθε μου προσπάθεια πήγαινε στα χαμένα

Οδός Δωδώνης αριθμός πενήντα δύο
οι ελπίδες μου σβήσανε σ' ένα διαμέρισμα κρύο
έχασα το στοίχημα που είχα βάλει από παιδί
κανένα στόχο δε πέτυχα, χαμένη μια ολόκληρη ζωή

Οδός Δωδώνης αριθμός πενήντα δύο 
η μοίρα σφράγισε τα όνειρά μου σ' αρχείο
η ευτυχία με προσπέρασε μου' ‘πε αντίο
όλη  η ζωή μου, σαν ένα πικρό αστείο...

Μαρίζα Τσιτμή