Θα μείνουν οι μισοί. Αυτή είναι η αλήθεια

Του Γιώργου Κράλογλου

Δεν θα αντέξει το 50% των μικρομεσαίων. Συμφωνεί και η Eurostat, με ό,τι βλέπει στην Ε.Ε. Δεν είναι θέμα κυβέρνησης. Το μοντέλο μας δεν περπατάει πια.

Τα "εμβόλια" της κυβέρνησης (αυτά που έχει στα ράφια της) δεν θα αντέξουν στις πιέσεις της πανδημίας. Δεν μπορούν να πολεμήσουν τα lockdown. Με τα οποία δεν τελειώσαμε.

Ας μη ψάχνουμε εδώ και εκεί. Φτάνουν αυτά που βλέπουν και ξέρουν, από πείρα, οι μικρομεσαίοι και το εμπόριο. 

Από 80-150.000 βιοτεχνίες και άλλες χειροτεχνικές, ατομικές και μικρές επιχειρήσεις φασόν σε όλη την Ελλάδα, αποκλείεται να τα βγάλουν πέρα.

Δεν θα τους κρατήσουν οι σημερινές "συνταγές" επιχειρηματικής θεραπείας από την κρίση. Ούτε τους μικρούς, ούτε τους δορυφόρους τους.

Οπότε σημασία έχουν και κάποια άλλα πράγματα στην οικονομία,  στην αγορά και στην εργασία. Κάποια άλλα που μάλλον περνάνε σε δεύτερη μοίρα προσοχής. 

Ας ρίξουμε μια ματιά.

Πρώτον η "συνταγογράφηση" φαρμάκων που ζητάει η αγορά για να τα φέρει βόλτα όπως εκείνη νομίζει είναι αδύνατη. Ας μη γελιόμαστε.

Το σύμφωνο σταθερότητας και η σκληρή εποπτεία που υπογράψαμε το 2018 δεν αφήνει περιθώρια. 

Δεν ζητάς ανοχές στα υπερπλεονάσματα όταν μοιράζεις επιδόματα. Αλλά λεφτά δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει παραγωγή. Και τα έτοιμα των επιχείρησαν τελείωσαν.

Τελείωσαν και εκείνα των νοικοκυριών, που σήκωσαν από την αποταμίευση για να σώσουν σπίτια και χωράφια πληρώνοντας χαράτσια,  όπως και ο ΕΝΦΙΑ.

Δεν είναι θέμα Μητσοτάκη, Σταϊκούρα και Σκυλακάκη,  έτσι που τα κάναμε από το 2008.

Οι επιλογές, μέχρι και το 2020,  έχτισαν ένα μοντέλο οικονομίας καθαρά πολιτικό. Με το κράτος να απαιτεί πολλά λεφτά από τις τσέπες μας. Αλλιώς δεν βγαίνει πέρα. 

Στο απαράδεκτο (για κάθε προοδευτική οικονομία) φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα στο οποίο επιμένουμε (μετά μανίας) αντί να αφαιρούμε κράτος θα το πληρώσει τώρα ό,τι έμεινε ως ο βασικός πυλώνας της δικής μας οικονομίας. 

Θα το πληρώσει η μεσαία βιοτεχνία και οι μικροί. Τα περί τουρισμού και υπηρεσιών, παίζονται για το 2021 πολύ κάτω από τη μέση. 

Δεύτερον έχουμε περάσει στα ψιλά τους επαγγελματίες. Κάθε μορφής επαγγελματίες.

Εκείνους με το ένα άτομο για βοηθό που όμως καλύπτουν οικονομικές και άλλες υπηρεσίες μικρομεσαίων που αντικαταστάθηκαν από τους ελεύθερους επαγγελματίες. 

Τα στοιχεία για το άνοιγμα και το κλείσιμο επιχειρήσεων παρουσιάζουν φρικτά γνωρίσματα. Ούτε μετά το 2010 τα έβλεπες. 

Κλείνουν γραφεία και υπηρεσίες 1-2 ατόμων. Και ανοίγουν άλλα νέα, ατομικά. Επαγγελματίες, νεαρής ηλικίας, από τον χώρο της ανεργίας, που πάνε κάτι να επιχειρήσουν. 
Ποιοι είναι; Αυτοί που θα το ξανασκεφτούν..., όταν έλθει η ώρα των απαιτήσεων του κράτους, τα δημοτικά τέλη και τα έξτρα χαράτσια. 

Τρίτο οι εργαζόμενοι στις βιοτεχνίες,  στο εμπόριο και στις υπηρεσίες (αυτές που το παλεύουν ακόμη) θα έχουν ως μοναδικό κέρδος το "προνόμιο" ότι έχουν δουλειά!! Τίποτε άλλο. 

Εκτός από τα, συγκεκριμένης εργασιακής σχέσης, στελέχη, οι άλλοι εργαζόμενοι οφείλουν να δείχνουν κατανόηση στις σταδιακές (μέχρι και 5μηνο) πληρωμές. Πρόκειται και εδώ, για τους μισούς και παραπάνω.

Τέταρτο το 1,5% της υψηλής παραγωγικής δομής της οικονομίας μας δεν υπόσχεται απολύτως κανένα αύριο στην αγορά,  στις επενδύσεις αλλά και στην απασχόληση. 

Δεν υπόσχεται ούτε πως θα είναι σε θέση να συνεισφέρει σε αυτό που θεωρούμε βαριά και μεγάλη παραγωγική οικονομία.

Αυτό από το οποίο ακόμη τρέφεται η οικονομία συν τα υπόλοιπα, από τα έτοιμα της βιοτεχνικής και εμπορικής Ελλάδας,  με συμπλήρωμα τα συνεχιζόμενα δανεικά για το κράτος.

Όσοι δυσπιστούν θα το δουν ολοκάθαρα στους πλειστηριασμούς που έρχονται. Θα φανεί και σε αυτά που θα αφήσουν πίσω τους. Θρίλερ-τρόμου με απρόβλεπτο τέλος. 

Αυτό που θεωρούμε μοντέλο για την οικονομία του τόπου αποκλείεται να βγει (ως έχει σήμερα) από την πανδημία. Θα μείνουν οι μισοί. Και σε ό,τι λέγεται παραγωγή. Και σε εκείνο που ξέραμε ως κατανάλωση. Οι εικόνες μιλάνε ήδη με τον δικό τους τρόπο (θέρμανση, καύσιμα, πληρωμές οικονομικών υποχρεώσεων, οικοδομή, ακίνητα φροντιστήρια και άλλες παρόμοιες υπηρεσίες). Θα φανούν όμως στο σύνολό τους, όταν το κράτος-πατερούλης δεν θα έχει για επιδόματα. Και δεν θα έχει γιατί οι μισθοί και τα έξοδά του παραμένουν αμείωτα ή και αυξάνονται, αντί να μειώνονται.   

george.kraloglou@capital.gr