Ανώνυμοι ήρωες...

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή  που φοβάσαι τον πόνο,
που υποφέρεις πιότερο από άλλες στιγμές
καθώς μπήγει μια βία και στυγνότητα τα νύχια του
στη θερμή αιμοβριθή πληγή σου και η θωριά του φαντάζει πιότερο
με τέρας ζωντανεμένο από μύθους αλαργινών καιρών,

διατηρημένο από ευφάνταστα μυαλά μέσα στο διηνεκές του χρόνου,
που τώρα ξάφνου σαν επιβολή  μιας νέμεσης για παλιούς σου ονειδισμούς,
ολοζώντανο στέκει ομπρός σου προκαλώντας σε μάχη
κι εδώ δεν υπάρχουν επιλογές,
δεν υπάρχουν αναβολές
δεν υπάρχει ευκαιρία.
Νικάς ή χάνεις.
Άθλος ή χαμός.
Καλημέρα  Ήρωες!