Αυτή η σκοτεινή νύχτα θα με συντροφεύει ως την στερνή μου ανάσα....


Αποχαιρετιστήκαμε με τη σιωπή όχι  με λέξεις..σιωπή, λέξεις βουβές σαν πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια...

Κι όλο γυρνώ…στον επαναστάτη χρόνο, σε κείνες τις ώρες της οργής και του πόνου...Τα σημάδια απ’ τις σφαίρες είναι ακόμα νωπά στη ψυχή μου..

Κανένας  χρόνος-γιατρός δεν μπόρεσε να επουλώσει τις πληγές μου. Αναμνήσεις θανάσιμες μου κλέψανε τη ζωή, με αιχμαλώτισαν σε σταθμό ορόσημο.
Οι δρόμοι μου γίνανε ναρκοπέδια με διαμελισμένα όνειρα, νεκρές ελπίδες. Ορφανεμένες υποσχέσεις σε μια άδεια κορνίζα σκουριάζουν..


Όποιον δρόμο και να πάρω επικίνδυνη ζώνη  για μένα...  Σε κάθε γωνιά, σε κάθε στροφή, μου την έχουν στήσει φόνισσες  αναμνήσεις ....Μια ζωή ανύπαρκτη... τελειωμένη, έχω βαλτώσει στα χαρακώματα ενός τεράστιου γιατί ...

 Μαρίζα Τσιτμή