Η απουσία σου όσο περνά ο καιρός με τρομάζει
άγρια η μοναξιά, τις νύχτες κραυγάζει
ο αγέρας που όταν βραδιάζει τη πόρτα μου τρίζει
παγώνει το αίμα στις φλέβες μου, σκέψεις το μυαλό, δεν ορίζει
Η φυγή σου έπεσε στη στράτα μου σαν κεραυνός
σα να βρέθηκα σε μια έρημο, μόνη, εγώ και Ο Θεός
δεν νιώθω γύρω μου κόσμο, λες και ερήμωσε όλη η γη
δε ξέρω αν είναι νύχτα, ή μέρα, όλα είναι μια μαύρη σιωπή
Χωρίς εσένα η μοναξιά μέρα με τη μέρα με πεθαίνει
εσύ, σε μια κορνίζα, και εγώ να σε κοιτάζω συνεχώς απορημένη
τα όνειρα μου πέταξαν σα τρομαγμένα πουλιά σε καταιγίδα χαμένα
κραυγές γίνανε τα χρόνια μου, στο χρόνο...φυλακισμένα.
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .