Θεέ μου, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός
όλο κι σε απομακρύνει από μένα του χρόνου ο τροχός
έρχεται άνοιξη, φεύγει ο χειμώνας
μα στη ψυχή μου υπάρχει μόνιμα παγετώνας
Δεν έρχεται άνοιξη, και καλοκαίρι για μένα πια
από τότε που έφυγες, όλη μου η ζωή, είναι μια βαρυχειμωνιά
μοιάζω κι εγώ όπως τα δέντρα που στέκουν έρημα, μόνα
έρμαια στη μανία του βοριά, να μαδά τα φύλλα τους στο χώμα
Έτσι νιώθω κι εγώ, έρμαιο της μοίρας και μόνη
ο αγέρας της μοναξιάς τη ψυχή μου παγώνει
κι όπως τα φύλλα των δέντρων σα πέσουν καταγής ποτέ πίσω δε γυρίζουν
στη σκέψη αυτή πως δε θα σε ξαναδώ, τα μάτια μου ποτάμια πλημυρίζουν
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .