Και τώρα, γίναμε δυο ξένοι

 Τι φταίει και γίναμε δυο ξένοι

ζούμε στο ίδιο σπίτι, κι όμως τίποτα πια δε μας δένει

σκέφτομαι, πως και φτάσαμε σ ‘αυτό το σημείο

αν μας το λέγανε παλιά, δε θα το δεχόμασταν

 ούτε για αστείο

 

Ψάχνω να βρω τι φταίει και φτάσαμε εδώ

μέσ' την ομίχλη του χρόνου τη χαμένη αγάπη μας αναζητώ

θυμάμαι, ζούσα για σένα, και συ για  μένα

με τα χρόνια ξεθώριασαν τα όνειρά μας ένα-ένα

 

Και τώρα, γίναμε δυο ξένοι

με κοιτάζεις, σε κοιτάζω, κι οι δυο απορημένοι

ποιος είσαι, ποια είμαι, και πως συναντηθήκαμε

κύλισε ο χρόνος, έφυγε η αγάπη, άραγε πόσο γνωριστήκαμε;

Μαρίζα Τσιτμή