Χρόνε αδίστακτε

Χρόνε, πόσο γρήγορα φεύγεις

πόσο γρήγορα τρέχεις, ποτέ δε σταματάς

τα νιάτα μας κλέβεις, τη ζωή δυναστεύεις

τα ρολόγια μεθάς

 

Χρόνε αδίστακτε, που δε σεβάστηκες ποτέ και κανέναν 

όλα τ' αλλάζεις όλα τα φθείρεις εκτός από σένα

απλώνεις τα πέπλα σου με ρυθμό μαγικό

τη νιότη μας κλέβεις πριν ακόμα χαρούμε σε χρόνο τρελό

 

 

Παίρνεις το σήμερα και το κάνεις χθες

το παρόν κάνεις παρελθόν, και μας γεμίζεις στρες

πρόσωπα  αγαπημένα  από κοντά μας παίρνεις

αναμνήσεις πολλές, και δάκρυα στο πέρασμά σου σπέρνεις...

Μαρίζα Τσιτμή