Νίκος Μαστοράκης> Ήμουν κι εγώ στη συναυλία του Μίκη και τη πλήρωσα

Ντοκουμεντο

-Σου άρεσε εκεί που σε είχαμε; Ξανάγραψε για κουμμούνια και θα πας διακοπές

Εκεί στα δύσκολα 70s, δούλευα στα “Επίκαιρα” με αρχηγό τον Πασσαλάρη και συνάδελφους σε κοπιαστικό ρεπορτάζ τον Φρέντυ, τον Γιώργο Λιάνη και τη Σοφία Μαλτέζου.

Γράφει ο Νίκος Μαστοράκης

Σε μια μάλλον αυτό-αποστολή (αποφάσισα μόνος μου να πάω) κάλυψα και τη συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη, Φεβρουάριο, στο Royal Albert Hall, στο ίδιο ρεπορτάζ με τον Ντέμη Ρούσσο και την Μαρινέλα.

Γύρισα στην Αθήνα, το περιοδικό κυκλοφόρησε και την επόμενη μέρα (έμενα στη Δεινοκράτους) χτύπησε το κουδούνι και δυο ΕΣΑτζήδες με πήραν σχεδόν σηκωτό και, με τα πόδια, με πήγαν στη γειτονική ΕΣΑ. Κλειδωμένος σε ένα χώρο που μόνο όρθιος μπορούσες να σταθείς, πέρασα έναν τελείως αόριστο χρόνο που ακόμη και σήμερα δεν ξέρω αν ήταν μια ώρα ή μια μέρα.

Κάποια στιγμή με “ξεκλείδωσαν” και με οδήγησαν στο γραφείο του Θεοφιλογιαννάκου (πρωτοπαλίκαρου του Ιωαννίδη) όπου στάθηκα όρθιος όταν εκείνος μου απήγγειλε το “κατηγορητήριο:” “Εγραψες για τη συναυλία του κουμμουνιστή. Σου άρεσε εκεί που σε είχαμε; Ξανάγραψε για κουμμούνια και θα πας διακοπές.”
Ρεπόρτερ σε καιρό δικτατορίας, πολύ επικίνδυνο επάγγελμα. Την ιστορία την είπα στον Μίκη, χρόνια μετά, στις Κάννες. Και εκείνος δεν χαμογέλασε απλώς, γέλασε. Με την καρδιά του.


Δεν θα μπορούσα να αναρτήσω όλες τις σελίδες, μόνο ένα απόσπασμα με την ορθογραφία εκείνης της εποχής:
“Ο τρόπος πού διευθύνει ο Μίκης δεν είναι άγνωστος. Πασχίζει ν’ άγκαλιάση όλη την σκηνή με τα μακριά χέρια του, πατά με δύναμη στις μύτες των ποδιών του, κυρτώνοντας το πέλμα, τινάζει το κεφάλι δεξιά, αριστερά, τραγουδώντας μαζί με τούς ερμηνευτές του, πηγοινοέρχεται ασυμμάζευτος δεξιά-αριστερά σαν παλιρροϊκό κύμα, και δεν γυρίζει ποτέ στο χειροκρότημα να κοιτάξη το κοινό του.”