Η σκέψη μιας ανεκπλήρωτης αγάπης...στο κόκκινο της ματωμένης δύσης....

Πίστεψέ με προσπάθησα πολύ να σε βγάλω από το μυαλό μου...Προσπάθησα να ξεχάσω καθετί δικό σου, το χαμόγελο σου, τα χείλη σου, το γκριζοπράσινο χρώμα των ματιών σου   Έκανα προσπάθειες να σβήσω απ' τη μνήμη μου ότι μου θυμίζει εσένα, να λησμονήσω τον τρόπο που γελούσες, το πως με κοίταζες στα μάτια όταν μου μιλούσες, με εκείνο το βλέμμα....

Εισβάλλεις στην καθημερινότητά μου και στη ζωή μου με τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου... Οι σκέψεις μου  με τρομάζουν .Έχω χάσει τον έλεγχο των συναισθημάτων μου. Προσπάθησα πολύ, μα μου είναι αδύνατον δεν μπορώ να σε βγάλω απ’ το μυαλό μου και τις σκέψεις μου . Και ίσως, να μην τα καταφέρω ποτέ…Τα ερωτηματικά πολλά τα πως και τα γιατί, γιατί χώρισαν οι δρόμοι μας απάντηση δε μπορώ να δώσω. Ερωτήματα που θα μείνουν πάντα εκεί να στοιχειώνουν τη ψυχή μου... και να βαραίνουν τις ανάσες μου...

Μαρίζα Τσιτμή