Απελπιστικά επώδυνες οι πληγές της μνήμης --Εκδόσεις Οσελότος


Κι ήρθε πάλι ο Σεπτέμβρης...!
Ακόμη ένας Σεπτέμβρης χωρίς εσένα  Στο σταυροδρόμι των χαμένων ονείρων, εκεί που τα λόγια γίνονται αστέρια και τρεμοσβήνουν, εκεί που οι στιγμές παγώνουν στους τοίχους της ψυχής αφήνοντας στάχτες και αποκαΐδια... Τα βήματά μου με οδηγούν εκεί που οι μνήμες γίνονται ναρκοπέδια ψάχνοντας αλήθειες εφήμερες, στο σημείο εκείνο που ο αδυσώπητος χρόνος άφησε τη σφραγίδα του.  Παγιδευμένα όλα όσα συνέβησαν μέσα στα μάτια μου, στιγμές ακρωτηριασμένες που ποτέ δε σβήνουν...Και καθώς περνάνε τα χρόνια, αντί να ξεθωριάσουν οι θύμησες όλο και περισσότερο ζωντανεύουν τα ψηφιδωτά της μνήμης. Φθινόπωρο... Κι οι αναμνήσεις κάθε φθινόπωρο γίνονται ακόμη πιο επώδυνες ...η μελαγχολική ατμόσφαιρα, ο μουντός ουρανός, τα ασταμάτητα δάκρυα της βροχής, ένα σκηνικό  απελπιστικά επώδυνο.

Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια από τότε, κανένας χρόνος δεν μπόρεσε να επουλώσει πληγές, κανένας χρόνος δεν κατάφερε να ελαφρύνει έστω και στο ελάχιστο τον πόνο της απουσίας σου. Έγιναν όλα τόσο ξαφνικά και τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα  να καταλάβω τι έγινε και βρέθηκα σε κενό χρόνου ανιχνεύοντας τα χνάρια σου...κι όλο γυρίζω εκεί στο χρόνο μηδέν στις σκιές που μου κρύψανε τον ήλιο ....και μου αλλάξαν για πάντα τη ζωή...

Μαρίζα Τσιτμή