Τα στέκια μας επικίνδυνα ναρκοπέδια αναμνήσεων..

Ο χρόνος πάγωσε  απ' τη στιγμή που εσύ έφυγες, παντού ερημιές οι δρόμοι αφιλόξενοι και τα στέκια μας επικίνδυνα ναρκοπέδια αναμνήσεων..

Τώρα πια δε μετράω ώρες, μέρες, χρόνια, δεν υπάρχει παρόν ούτε πιστεύω στο μέλλον ...αναγνωρίζω μόνο το παρελθόν  που υπάρχεις εσύ, γιατί μόνο εκεί σε βρίσκω. Σε απάτητους δρόμους των χαμένων ονείρων  πάγωσε η ζωή μας σαν ένα μισοτελειωμένο έργο που δε προλάβαμε να τελειώσουμε....

Πριν από σένα το τίποτα, μετά από σένα το απόλυτο χάος , με σένα τι όμορφη που ήταν η ζωή!

Μαρίζα Τσιτμή