Απομεινάρια ονείρων...

 
Στα σκουριασμένα αρχεία του μυαλού μου

μέσα σε υπόγειες διαδρομές

στοιχειωμένες εικόνες και λόγια έρχονται στον νου μου

σαν  ταινίες του σινεμά ασπρόμαυρες παλιές 

 

Πρόσωπα στα συρτάρια του χρόνου ξεχασμένα

αναμνήσεις που γίναν σπίτια απ’ της νύχτας τα πουλιά

όνειρα βαλσαμωμένα έρημα παρατημένα

απομεινάρια των παιδικών μου χρόνων μέσα στης λήθης την καταχνιά

 

Αλήθειες πικρές που ποτέ δε ειπώθηκαν

καταχωνιασμένες στο χρονοντούλαπο της σιωπής

όνειρα μύρια που απ' τη μοίρα ακυρώθηκαν

πικρός απολογισμός στη τελευταία πράξη ζωής...

Μαρίζα Τσιτμή