Ο αρχηγός του ΚΙΝΑΛ θα εκλεγεί από την κοινωνία

Ο αρχηγός του ΚΙΝΑΛ θα εκλεγεί από την κοινωνία

Τις ισορροπίες στο πολιτικό σύστημα θα επηρεάσουν οι εξελίξεις στη Χαριλάου Τρικούπη

Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες αναδεικνύεται η εκλογή ηγεσίας στο Κίνημα Αλλαγής, καθώς η εξέλιξη που θα υπάρξει δεν θα αφορά μόνο την ενότητα και τις προοπτικές της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά τις ισορροπίες συνολικά στο πολιτικό σύστημα.

Οι τέσσερις υποψήφιοι (Φώφη Γεννηματά, Ανδρέας Λοβέρδος, Νίκος Ανδρουλάκης και Χάρης Καστανίδης) θα δώσουν -ιδιαίτερα οι τρεις πρώτοι- κατ΄ αρχήν μάχη για το ποιοι θα περάσουν στο δεύτερο γύρο και για τη διαφορά που θα έχουν με τον αντίπαλό τους, ώστε να διαθέτουν τις περισσότερες πιθανότητες επικράτησης. Όποιος, μάλιστα, από τη Φώφη Γεννηματά και Ανδρέα Λοβέρδο βρεθεί ηττημένος, ουσιαστικά θα οδηγηθεί βραχυπρόθεσμα σε πολιτική αποστρατεία, ενώ τυχόν ήττα του Νίκου Ανδρουλάκη θα περιορίσει αισθητά για το μέλλον τις αρχηγικές του φιλοδοξίες. Ο Χάρης Καστανίδης αν λάβει ποσοστό κοντά σε διψήφιο αριθμό θα κατοχυρωθεί ως διακριτή συνιστώσα, ενώ θα καταστεί περιζήτητος τη δεύτερη Κυριακή, ενώ με μικρά ποσοστά θα έχει πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης.

Παρότι δε όλοι οι υποψήφιοι ομνύουν στην ενότητα του Κινήματος Αλλαγής, είναι σαφές πως η ενότητα θα δοκιμαστεί σκληρά το επόμενο διάστημα, καθώς ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο πλέον αδυσώπητος, πολύ περισσότερο που ο ιδεολογικός δεσμός του χώρου είναι πλέον ιδιαίτερα χαμηλός.

Ένα κόμμα, άλλωστε, τα στελέχη το οποίου έχουν περάσει τα περισσότερα χρόνια της ενήλικης ζωής τους σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις, είναι δύσκολο να συνηθίσουν σε μια παρουσία χωρίς αξιώματα και μια συνεχιζόμενη απουσία από την εξουσία θα εντείνει τις φυγόκεντρες τάσεις.Ιδιαίτερα η Φώφη Γεννηματά δείχνει να έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς έχει ξεκινήσει αργά την προεκλογική της εκστρατεία, δέχεται τα πυρά των συνυποψηφίων της, ενώ η ίδια κρίνεται για την θητεία της και τα ποσοστά του κόμματος. Ποσοστά που για τους αντιπάλους της είναι το αρνητικό της σημείο και με την ίδια να υποστηρίζει πως πήρε το κόμμα από πολύ χαμηλότερα νούμερα, από θέση που παιζόταν η κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση.

Σημαντικό ρόλο θα παίξουν και στελέχη του χώρου με ευρύτερη επιρροή, όπως πχ η στάση που θα κρατήσουν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο ο Γιώργος Παπανδρέου αλλά και ο Κώστας Σημίτης, ενώ ο πρώην πρόεδρος Ευάγγελος Βενιζέλος έχει κόψει κάθε δεσμό με το χώρο, αν και όσα άτομα του εκσυγχρονιστικού χώρου .

Στο παιχνίδι μπαίνουν και τα δυο κόμματα εξουσίας, η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να υποστηρίζουν ότι δεν παρεμβαίνουν στα εσωτερικά ενός κόμματος, είναι όμως σαφές πως επιχειρούν να καταλάβουν ποιος από τους υποψηφίους αρχηγούς τους συμφέρει βραχυπρόθεσμα, προκειμένου να κόψει ψήφους από τον αντίπαλο ή μεσοπρόθεσμα -ποιος μπορεί να αποτελέσει έναν εν δυνάμει κυβερνητικό σύμμαχο ή και σύμμαχο αυξημένων πλειοψηφιών. Το καθένα προτιμά για αρχηγό εκείνον που δεν προτιμά το άλλο!

Σε μια περίοδο που η σοσιαλδημοκρατία δείχνει τάσεις επιστροφής στην Ευρώπη, ιδίως μετά τη νίκη του Όλαφ Σολτς στη Γερμανία, το Κίνημα Αλλαγής, με την εκλογή ηγεσίας, αναζητά τη χαμένη του ταυτότητα. Το δίλημμα της διακυβέρνησης είναι ένα από τα μεγάλα ερώτημα που πρέπει να αποσαφηνίσει, καθώς ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία θα το θέτουν διαρκώς στην πολιτική ατζέντα.

Οι μάχες διαδοχής, πάντως, δεν κρίνονται ποτέ την Κυριακή της ψηφοφορίας. Κρίνονται ίσως και εβδομάδες πριν, καθώς τα κόμματα ψηφίζουν συνήθως με κριτήριο την επίτευξη των στόχων της. Έτσι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κεντρώος και "ξένο σώμα" για πολλούς στη Νέα Δημοκρατία, επικράτησε του Κωστή Στεφανόπουλου, σαρξ εκ της σαρκός τότε της λαϊκής δεξιάς, έτσι ο Κώστας Σημίτης επικράτησε του Άκη Τσοχατζόπουλου και του Γεράσιμου Αρσένη, έτσι ακόμα-ακόμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε αρχηγός στην συντηρητική παράταξη. Για αυτό και ο νικητής στο ΚΙΝΑΛ δεν θα κριθεί από τον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος βεβαίως έχει βαρύνοντα ρόλο στη διαδικασία, αλλά από την απήχηση που θα έχει στην κοινωνία. Ιδίως τώρα που δεν ψηφίζει μόνο ο κομματικός μηχανισμός, αλλά και τα μέλη και, κυρίως, οι φίλοι του κόμματος.