Αχ και να μπορούσα το χρόνο να σταματούσα

 
Σαν αστέρι φωτεινό που σιγά-σιγά ξεμακραίνει

σε βλέπω να χάνεσαι κι αυτό με τρελαίνει

κι όσο ο τροχός του χρόνου τρέχει αφηνιασμένα

 απομακρύνεσαι  όλο και πιο μακριά από μένα

 

Αχ και να μπορούσα το χρόνο να σταματούσα

να γινόταν για πάντα κοντά μου να σε κρατούσα

για να μη περάσεις τα σύνορα της λησμονιάς

γιατί είναι πικρό το ταξίδι της μοναξιάς... 

Μαρίζα Τσιτμή