Τώρα η ζωή με σκιάχτρο μοιαζει...



 Όταν οι σκέψεις και τα λόγια πονάνε

όταν οι αναμνήσεις τη καρδιά μου τρυπάνε

τότε οι λέξεις γίνονται άηχες σιωπηλές

κι οι σκιές τις νύχτες φλύαρες, παράλογες, πολλές

 

Ξαφνικά μια μέρα ο χρόνος μέσα στα χέρια μου έσπασε

κομμάτια από κοφτερά γυαλιά τη ψυχή μου γέμισε

και τώρα όπου κι αν ακουμπήσω στο χθες ματώνω

η κάθε μου σκέψη είναι και μια πληγή μέσα στο χρόνο

 

Τώρα πια η ζωή μοιάζει με σκιάχτρο τρομακτικό που με φοβίζει

κάθε μέρα κι ένας καινούργιος εφιάλτης με βασανίζει

στα όνειρά μου η μοίρα άνοιξε πρόωρα κοιμητήρια

κι αντί χαρές ανάβω πένθιμα ονείρων μου καντήλια...

Μαρίζα Τσιτμή