Σαν σε όνειρο...


Προβάλλεις σαν μια ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία που μέρα με τη μέρα ξεθωριάζει, σβήνει απ' την καταχνιά του χρόνου...λιγοστά σημάδια αχνά που ακόμη διαγράφονται στο φλας της μνήμης

με έντονα συναισθήματα νοσταλγίας για ότι ζήσαμε σ' ανάσες χρόνου, στιγμές που πάγωσαν στο βλέμμα των ματιών μου....

Διψασμένα όνειρα που παρασύρθηκαν σε δίνη καταιγίδων...Ψευδορκίες του τρομοκράτη χρόνου έστησαν στον τοίχο τη ζωή ...τη τουφέκισαν....Σε ποια ρωγμή του χρόνου βρίσκεσαι και χάθηκε ακόμα και η σκιά της απουσίας σου;;

Μαρίζα Τσιτμή