Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ
ΤΑ ΚΑΡΑΒΑΝΙΑ
ΤΩΝ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΣΑΛΕΥΟΥΝ
ΣΚΙΕΣ ΝΕΚΡΩΝ
ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΑΧΑΝΕΣ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙΣ

ΕΊΝΑΙ ΠΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΙΣ
ΚΑΤΑΠΑΚΤΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑΥΜΑ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙΣ

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΣΟΥ ΑΓΡΥΠΝΩ
ΣΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ
ΥΠΑΡΧΩ ΑΚΟΜΑ

ΕΊΝΑΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΏ ΠΟΛΥ ΟΥΡΑΝΟ
ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΧΩΜΑ

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989) [πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πλανόδιον το 1989]

ΟΡΈΣΤΗΣ ΑΛΕΞΆΚΗΣ