Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022

Τι να πιστέψω;


Είχες πει πως  ήμουν το πεπρωμένο σου...και πως δε θα ήθελες ποτέ να με χάσεις για  κανένα λόγο..έλεγες ότι με γνώριζες ..ότι με περίμενες πριν ακόμα με συναντήσεις..  γιατί μ' έβλεπες τα βράδια  στα όνειρα σου..γιατί ήμουν το κάρμα σου έτσι έλεγες...
Μου έλεγες  ότι χωρίς εμένα στο πλάι σου δεν θα μπορούσες  να ζήσεις...γιατί ανάσαινες μόνο αν ένιωθες κοντά σου την αύρα της παρουσίας μου..  μ' ορκιζόσουν  αγάπη ...αγάπη αιώνια και ότι η αγάπη αυτή θα κρατούσε και πέρα απ' το θάνατο..θυμάσαι; Έλεγες ότι μόνο κοντά μου μπορείς να χαίρεσαι τις χαρές της ζωής , και ότι αν κάποτε φύγω μακριά σου δεν θα ήθελες  να ζεις!! Μου ζητούσες  επίμονα και διαρκώς να  σου ορκίζομαι ότι ποτέ δε  θα φύγω από σένα...θυμάσαι;   Ρωτούσες αν σ' αγαπούσα και μου έλεγες ότι ήθελες  να  το ακούς συνεχώς ...και μια μέρα ξαφνικά ΕΦΥΓΕΣ ΕΣΥ !! 
Έτσι απλά,  αθόρυβα, έφυγες...   Έφυγες και πήρες μαζί σου  τους όρκους σου , τις σκέψεις σου, τα λόγια σου, και άφησες  σε μένα την αινιγματική  και υστερική σιωπή σου ..  πάει καιρός από τότε...ένα πέπλο μυστήριου και σιωπής καλύπτει την απουσία σου...τελικά τι να πιστέψω αυτά που μου έλεγες όταν μου ορκιζόσουν  ..ή να πιστέψω αυτά που μου λέει η σιωπή σου...
πολλές φορές η σιωπή λέει τόσα, όσα  δεν μπορούν να πουν όλες οι λέξεις του κόσμου μαζί..
Μαρίζα Τσιτμή

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οποιοσδήποτε κάνει σχόλια φέρει και την ευθύνη αυτών που λέει και ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον χαρακτηρίζει από αυτά. Παρόλα αυτά ,γνώμες από κομματόσκυλα θα διαγράφονται γιατί η εποχή τους πέρασε, ότι έφαγαν έφαγαν και όσο κακό έκαναν στην Ελλάδα έκαναν.