Τρίτη 17 Μαΐου 2022

Δεν έφυγες ποτέ....Μονοπάτια μνήμης και νοσταλγίας --Εκδόσεις Οσελότος--Μαρίζα Τσιτμή


Τι κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια που έφυγες, για μένα είσαι εδώ. Ποτέ δεν έφυγες απ' τη καρδιά μου, απ' τη ζωή μου, απ'  το βλέμμα των ματιών μου, είσαι παντού.

Σε συναντώ στους δρόμους που διαβήκαμε μαζί, υπάρχεις στα δικά μας στέκια που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε, είσαι στη σκέψη μου, στους χτύπους της καρδιάς μου, με συνοδεύεις στα συνεχόμενα ταξίδια των αναμνήσεών μου...

Προβάλλεις ξαφνικά όταν απ' τα γειτονικά μπαλκόνια έρχονται στ' αυτιά μου τα λόγια του τραγουδιού που μου αφιέρωνες, και τότε η νοσταλγία πλημμυρίζει κάθε κύτταρο του κορμιού και του μυαλού μου.... και τα δάκρυα πέφτουν βροχή...

Τόσα χρόνια, και η απουσία σου δεν συνηθίζεται με τίποτα, με τα χρόνια όλο και πιο βαριά νιώθω τη σκιά της απουσίας σου στα χαλάσματα της ψυχής μου

Ταυτίστηκα με το κλάμα του ανέμου τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες όταν ο δυνατός αγέρας κάνει να τρίζουν τα παντζούρια των παραθύρων μας. Κι εσύ δεν είσαι εδώ να ημερέψεις τους φόβους μου.   Νιώθω την άγρια μοναξιά ενός μοναχικού δένδρου στην  έρημο εκτιθέμενο απ' όλα τα άγρια στοιχεία της φύσης.

Δεν σου κρύβω ότι όσο περνούν τα χρόνια φοβάμαι ...φοβάμαι όλο και πιο πολύ.  Ο φόβος που κατακλύζει τη ψυχή μου είναι μήπως και κάποια μέρα ξεχάσω εμένα, και μαζί με μένα ξεχάσω κι εσένα...Αυτό είναι που με τρομάζει περισσότερο... θα 'θελα ως την τελευταία ανάσα μου να μπορώ να επικοινωνώ μαζί σου, να σου μιλώ και να σου τα λέω όλα,  όπως τότε...τότε πριν φύγεις, έτσι όπως σου τα λέω κάθε μέρα σα να μην έφυγες ποτέ, σα να ήσουν πάντα εδώ κοντά μου στους μοναχικούς περιπάτους της ψυχής μου... 

Μαρίζα Τσιτμή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οποιοσδήποτε κάνει σχόλια φέρει και την ευθύνη αυτών που λέει και ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον χαρακτηρίζει από αυτά. Παρόλα αυτά ,γνώμες από κομματόσκυλα θα διαγράφονται γιατί η εποχή τους πέρασε, ότι έφαγαν έφαγαν και όσο κακό έκαναν στην Ελλάδα έκαναν.