Κυριακή 5 Ιουνίου 2022

Σ' αγγίζω με τη σκέψη μου --Εκδόσεις Οσελότος --Μαρίζα Τσιτμή

Κάθε φορά που ακούω τους ήχους εκείνου του τραγουδιού, που  τραγουδούσες  με την κιθάρα σου, αγγίζω εσένα ...εσένα που δεν είσαι εδώ, αλλά που ποτέ δεν έφυγες... άφησες τον ίσκιο σου στον τοίχο της ψυχής μου...

Στις αγρύπνιες μου τις νύχτες κεντώ το όνομά σου, με στίχους αέρινους, και ρίγη συνταράσσουν κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Σ' αγγίζω με τη σκέψη μου και σαν από κάποιο υπερκόσμιο φως να φωτίζει το δρόμο της νοσταλγίας... για να διαβώ και πάλι στις στοιχειωμένες γειτονιές των χαμένων ονείρων μας, σε κείνες τις ώρες που βουβάθηκαν

και να περπατήσω στις σβησμένες απ' το χρόνο περασιές μας.  Στο μυαλό μου όλα μπερδεμένα, κι εσύ πάλι απών, όπου και να κοιτάξω όλα έχουν το χρώμα της σιωπής, και την μυρωδιά των ήχων της φωνής σου..

Όλα είναι άγνωστα, και όλα είναι ξένα...που σέρνονται σε μια άβατη ομίχλη σε μια έρημη απουσία  Πώς πέρασε έτσι ο καιρός....πως πέρασαν τα χρόνια, ντύθηκε η λησμονιά και φόρεσε εκείνο το μουντό γκρίζο χρώμα της μοναξιάς, του βιαστικού αποχωρισμού, της αιώνιας σιωπής του σύμπαντος..

Πρέπει να σου πω να ξέρεις, κάθε ηλιοβασίλεμα χάνομαι στα μαβιά μονοπάτια του δειλινού...ανιχνεύοντας την ανάσα σου που κάποτε ζέσταινε τη ψυχή μου...

Μαρίζα Τσιτμή



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οποιοσδήποτε κάνει σχόλια φέρει και την ευθύνη αυτών που λέει και ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον χαρακτηρίζει από αυτά. Παρόλα αυτά ,γνώμες από κομματόσκυλα θα διαγράφονται γιατί η εποχή τους πέρασε, ότι έφαγαν έφαγαν και όσο κακό έκαναν στην Ελλάδα έκαναν.