Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022

Μια σπίθα ζωής απ' τα συρτάρια του χρόνου...--Εκδόσεις Οσελότος---Μαρίζα Τσιτμή

Μια σπίθα ζωής απ' τα σκουριασμένα συρτάρια του χρόνου...

Πως περνάει έτσι ο καιρός, πως περνούν τα χρόνια...Σε βρήκα να περπατάς στη σιωπή ανάμεσα από φωτιές σε δρόμους ξένους και αφιλόξενους. Σε συνάντησα σε άλυτα παζλ να αποτυπώνεις τα πιο όμορφα κομμάτια του εαυτού σου, αυτά που εγώ, ποτέ δε γνώρισα..

Σε άκουσα να ομορφαίνεις στιγμές από ένα παρελθόν που δεν ζήσαμε... και να δίνεις φως σε σκοτεινές πτυχές της ψυχής μου σαν ήλιος πίσω από τα σύννεφα.

Όλα αυτά τα χρόνια ήσουν τόσο μακριά μου...αλλά και τόσο κοντά μου...Σε άκουσα να πλουτίζεις τον συναισθηματικό μου κόσμο με τις πιο όμορφες λέξεις, να ονειρεύεσαι και να μιλάς για ένα πάθος παλιό που ποτέ δεν έσβησε, και που δε το ζήσαμε... Σε είδα να ψάχνεις τον εαυτό σου…σε εκείνα τα χρόνια που αφήσαμε να φύγουν ...σα να ήθελες να γυρίσεις πίσω το χρόνο στο σημείο εκείνο πριν το τέλος. Ήταν όλα τόσο δύσκολα τότε, ή εμείς μπροστά τους φανήκαμε μικροί και αδύναμοι; Κι όλα αυτά, μια ολόκληρη ζωή ξετυλίχτηκε σε μια τηλεφωνική γραμμή...Έδωσες ζωή στο χθες για όσο κράτησε αυτή η τηλεφωνική συνομιλία μας, ζωντάνεψες ένα παρελθόν με αναδρομές για ότι χάθηκε για πάντα στην αχλή του χρόνου...όνειρα που πέθαναν στη νιότη τους...θύμησες παλιές που μόνο πόνο αφήνουν ..

Μαρίζα Τσιτμή

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οποιοσδήποτε κάνει σχόλια φέρει και την ευθύνη αυτών που λέει και ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον χαρακτηρίζει από αυτά. Παρόλα αυτά ,γνώμες από κομματόσκυλα θα διαγράφονται γιατί η εποχή τους πέρασε, ότι έφαγαν έφαγαν και όσο κακό έκαναν στην Ελλάδα έκαναν.