Μαρτυρία: «Οι τοξικομανείς παίρνουν από το κράτος 1.800€» – Τι συμβαίνει στην Ομόνοια;

Όταν η επιβίωση στον δρόμο απαιτεί την αυτομόλυνση με HIV για ένα επίδομα, τότε το κοινωνικό κράτος έχει αποτύχει παταγωδώς.

 Spuros Filios

Μαρτυρία: «Οι τοξικομανείς παίρνουν από το κράτος 1.800€» – Τι συμβαίνει στην Ομόνοια;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΛΥΒΑ

Το «χρηματιστήριο» της βελόνας στην Ομόνοια

Η φρίκη πίσω από τα επιδόματα στην Ομόνοια (Φωτογραφία δεξιά: Unsplash)

«Μαζεύω άμεσα από το κράτος γύρω στα 1.800 ευρώ το μήνα και ζω έξω, στην Ομόνοια, και είμαι πολυτοξικομανής»

Στην καρδιά της Αθήνας, εκεί που τα φώτα της πόλης τρεμοπαίζουν πάνω από τις σκιές της πλατείας Ομονοίας, εξελίσσεται μια πραγματικότητα που η επίσημη πολιτεία αρνείται να δει κατάματα. Μέσα από μια συγκλονιστική μαρτυρία που έρχεται στο φως στο κανάλι του Κωνσταντίνου Φτακλάκη στο Youtube, αποκαλύπτεται ένα δίκτυο επιβίωσης που η ίδια η εξαθλίωση και η ασθένεια μετατρέπονται σε «νόμισμα» για τη δόση.

Το «εμπόριο» του αίματος και τα επιδόματα

Η δήλωση που σοκάρει το πανελλήνιο δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: «Το αίμα μου το δίνω 50 ευρώ για να κολλήσεις εσύ, για να μπεις να παίρνεις το επίδομα». Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η τραγωδία των πολυτοξικομανών που ζουν στο περιθώριο. Όπως αναφέρεται στη μαρτυρία, η σκόπιμη μετάδοση του ιού HIV έχει μετατραπεί σε μέσο εξασφάλισης κρατικής ενίσχυσης.

Το οικονομικό «κίνητρο» είναι εφιαλτικό. Ένας οροθετικός τοξικομανής μπορεί να συγκεντρώσει από το κράτος ένα ποσό που αγγίζει τα 1.800 ευρώ μηνιαίως, συνδυάζοντας διαφορετικά επιδόματα:

Επίδομα οροθετικού:

Περίπου 700 ευρώ τον μήνα

Επίδομα αναπηρίας και απορίας: Επιπλέον ποσά που συμπληρώνουν το εισόδημα

«Μαζεύω δηλαδή άμεσα από το κράτος γύρω στα 1.800 ευρώ το μήνα και ζω έξω, στην Ομόνοια, και είμαι πολυτοξικομανής», ομολογεί ο μάρτυρας. Είναι το παράδοξο ενός συστήματος που, ενώ προσπαθεί να στηρίξει τις ευάλωτες ομάδες, καταλήγει να «επιδοτεί» την αυτοκαταστροφή, καθώς το κυνήγι της δόσης των ναρκωτικών εκμηδενίζει κάθε έννοια ηθικής ή αυτοσυντήρησης.

Η αποτυχία των κρατικών δομών

Η κριτική προς το κράτος είναι αμείλικτη. Ο μάρτυρας περιγράφει τις τρέχουσες λύσεις ως «τραγελαφικές». Αναφέρεται στα «shelters» και τα προγράμματα ελεγχόμενης χρήσης, συγκρίνοντάς τα με μοντέλα εξωτερικού (π.χ. Ελβετία), όπου το κράτος παρέχει το ίδιο την ουσία σε ελεγχόμενο περιβάλλον για να πατάξει την παραβατικότητα.

Στην Ελλάδα, ωστόσο, η λύση περιορίζεται στην παροχή καθαρής σύριγγας ή στην παρουσία νοσηλευτή για τη χορήγηση της παράνομης δόσης. «Λύση του κράτους είναι να βρίσκω καθαρή σύριγγα εγώ ή να έχω νοσοκόμο να μου κάνει την παράνομη δόση μου. Αυτά δεν πολυακούγονται», αναφέρει χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος όπου ο χρήστης αγοράζει παράνομες ουσίες με κρατικά χρήματα και τις καταναλώνει υπό την «προστασία» κρατικών δομών, χωρίς καμία ουσιαστική διέξοδο προς την απεξάρτηση.

Η ζωή στον «πάτο»

Η μαρτυρία δεν μένει μόνο στα νούμερα, αλλά εμβαθύνει στην ψυχολογία του εθισμού. Ο πρωταγωνιστής περιγράφει μια δεκαετία (από τα 15 έως τα 25 του) που χάθηκε μέσα σε μια «ταινία» ναρκωτικών. Η καθημερινότητα στην Ομόνοια δεν είχε χώρο για σχέσεις, σπουδές ή αξιοπρέπεια. Ο στόχος ήταν ένας: η λιποθυμία από τη χρήση.

Η οικογένεια, το πρώτο θύμα αυτής της κατάστασης, τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Ο πατέρας που ζούσε στην άρνηση και η μητέρα που «έλιωνε» από την αγωνία, βλέποντας το παιδί της στις εφημερίδες για κακουργηματικές πράξεις. «Ήμουν ένα κινητό πρόβλημα», λέει, περιγράφοντας σκηνές βίας ακόμα και προς τους γονείς του όταν αυτοί έμπαιναν εμπόδιο στο «πίωμα».

Η περίπτωση της Ομόνοιας δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα δημόσιας τάξης· είναι μια βαθιά κοινωνική πληγή. Όταν η επιβίωση στον δρόμο απαιτεί την αυτομόλυνση με HIV για ένα επίδομα, τότε το κοινωνικό κράτος έχει αποτύχει παταγωδώς. Η μαρτυρία αυτή αποτελεί μια κραυγή αγωνίας για την ανάγκη ριζικής αναθεώρησης των προγραμμάτων απεξάρτησης, πέρα από τη στείρα «διαχείριση της βλάβης» που απλώς συντηρεί το πρόβλημα με κρατικά κονδύλια.

athensmagazine.gr

Μαρτυρία: «Οι τοξικομανείς παίρνουν από το κράτος 1.800€» - Τι συμβαίνει στην Ομόνοια; | Athens Magazine