«Πάθαμε ζημιά…»«Πάθαμε ζημιά από την ιστορία των Τεμπών». 📍Και όμως, μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις του Δημήτρη Καιρίδη αποτυπώνεται ωμά η βαθιά στρέβλωση με την οποία ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος

«Πάθαμε ζημιά…»

Η φράση ειπώθηκε σχεδόν αδιάφορα:

«Πάθαμε ζημιά από την ιστορία των Τεμπών».

Και όμως, μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις του Δημήτρη Καιρίδη αποτυπώνεται ωμά η βαθιά στρέβλωση με την οποία ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα.

Γιατί η «ζημιά» δεν αφορούσε τις 57 ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.

Δεν αφορούσε τις οικογένειες που ζουν με ένα μόνιμο πένθος.

Δεν αφορούσε μια κοινωνία που είδε το κράτος να αποτυγχάνει με τον πιο τραγικό τρόπο.

Η «ζημιά» ήταν κομματική.

Ήταν πολιτική.

Ήταν επικοινωνιακή.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όχι απλώς σε μια ατυχέστατη διατύπωση, αλλά σε μια νοοτροπία που μεταφράζει μια εθνική τραγωδία σε πολιτικό κόστος. Που βλέπει τα Τέμπη όχι ως κρατική αποτυχία με ανθρώπινο τίμημα, αλλά ως πλήγμα στο αφήγημα και στις δημοσκοπήσεις.

Τα Τέμπη δεν ήταν «ιστορία».

Δεν ήταν «επικοινωνιακό επεισόδιο».

Δεν ήταν «ζημιά».

Ήταν κρατική ανεπάρκεια που σκότωσε.

Και όσο ο δημόσιος λόγος παραμένει εγκλωβισμένος στη γλώσσα του πολιτικού συμφέροντος, τόσο η απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και την εξουσία θα μεγαλώνει.

Γιατί οι 57 δεν είναι αριθμοί.

Δεν είναι υποσημείωση.

Και σίγουρα δεν είναι «ζημιά».

Είναι ένα ανοιχτό, ανεξόφλητο χρέος αλήθειας, ευθύνης και δικαιοσύνης.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος