ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΣΤΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

Και εδώ ξεκινά το πραγματικό σκάνδαλο.

Όχι αυτά που ρωτούν, αλλά αυτά που δεν τολμούν να ρωτήσουν.

• Γιατί χρεοκόπησε η χώρα μετά από δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Christos Diamantopoulos

Bonjour πολεμοχαρής φυλή

Η τέχνη της αποδόμησης: πώς τα κανάλια φτιάχνουν «σκάνδαλα» και κρύβουν τα πραγματικά προβλήματα

Όταν δημοσκοπικά ανεβαίνουν επικίνδυνα πολιτικοί χωρίς παρελθόν, χωρίς βάθος και χωρίς επεξεργασμένες θέσεις, τα κανάλια δεν ανησυχούν για τη χώρα. Ανησυχούν για τον έλεγχο. Και τότε ενεργοποιείται ο πιο παλιός, δοκιμασμένος μηχανισμός: οι ερωτήσεις-παγίδα.

Όχι ερωτήσεις ουσίας. Όχι ερωτήσεις στρατηγικής.

Αλλά ερωτήσεις μελετημένες, κομμένες και ραμμένες πάνω σε προσωπικές απόψεις, συχνά απομονωμένες, ώστε να δημιουργηθεί «στιγμιότυπο». Το στιγμιότυπο θα παιχτεί, θα ξαναπαιχτεί, θα κοπεί σε τίτλο, θα δοθεί στα τρολ και η δουλειά τελείωσε.

Παράδειγμα;

Αμβλώσεις.

Υπάρχει πράγματι κόσμος στην Ευρώπη που πιστεύει ότι το νομικό πλαίσιο πρέπει να επανεξεταστεί. Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι είναι το κορυφαίο πρόβλημα της χώρας, ούτε ότι αποτελεί ευρωπαϊκή κρίση, ούτε ότι απειλεί τη δημοκρατία. Παρ’ όλα αυτά, παρουσιάζεται ως μεγάλο θέμα, γιατί είναι ιδανικό για ηθικό πανικό και τηλεοπτική ανθρωποφαγία.

Και φυσικά, κάθε ερώτηση πάνω σε προσωπικές πεποιθήσεις δεν γίνεται για ενημέρωση. Γίνεται για παγίδευση. Επίτηδες. Με στόχο.

Τα ερωτήματα που δεν ακούγονται ποτέ

Και εδώ ξεκινά το πραγματικό σκάνδαλο.

Όχι αυτά που ρωτούν, αλλά αυτά που δεν τολμούν να ρωτήσουν.

• Γιατί χρεοκόπησε η χώρα μετά από δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

• Γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός εξουσιών, θεμέλιο κάθε δημοκρατίας, και γιατί αυτό απειλεί πλέον ανοιχτά το ίδιο το Σύνταγμα;

• Γιατί δεν διαθέτουμε εθνική στρατηγική εδώ και δεκαετίες; Ένα δόγμα ελάχιστης συναίνεσης για το κοινό συμφέρον, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και χρώματος;

• Γιατί τα καρτέλ δρουν ανενόχλητα στην αγορά;

• Γιατί σε μία χώρα με μία βασική σιδηροδρομική γραμμή θρηνούμε νεκρούς;

• Γιατί οι υποδομές —νοσοκομεία, αθλητικές εγκαταστάσεις, δημόσια έργα— βρίσκονται σε κατάσταση εγκατάλειψης;

• Γιατί η γραφειοκρατία παραμένει τιμωρητικός μηχανισμός για πολίτες και επιχειρήσεις;

• Γιατί δεν επενδύουμε σοβαρά σε τεχνολογία, καινοτομία και παραγωγική ανασυγκρότηση;

Αυτά δεν είναι «επικίνδυνα» ερωτήματα για την τηλεόραση.

Είναι επικίνδυνα για το σύστημα.

Η μεταπολίτευση και οι εντεταλμένοι

Η μεταπολίτευση, ως πολιτικό και θεσμικό μοντέλο, έχει αποτύχει.

Βαθμολογείται κάτω από τη βάση. Και μαζί της αποτυγχάνει και ένα μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας.

Δημοσιογράφοι που δεν λειτουργούν ως ελεγκτές της εξουσίας, αλλά ως εντεταλμένοι διαχειριστές της ατζέντας. Ξέρουν πολύ καλά τι να ρωτήσουν για να «αποδομήσουν» μια προσωπικότητα, όχι όμως τι να ρωτήσουν για να αποδομήσουν ένα σύστημα.

Γιατί αν τεθούν τα σωστά ερωτήματα, δεν καταρρέει ένας πολιτικός.

Καταρρέει το αφήγημα δεκαετιών.

Και αυτό, δυστυχώς, δεν χωρά σε τηλεοπτικό πάνελ

Θα σας θυμίσω πως αποδομησαν τον Στέφανο Μανο

Ερώτηση παγίδα . Πώς θα κάναμε πρωτογενές πλεόνασμα σε μια μέρα ρωτάει η Ελλη Στάη του συστήματος πονηρή δημοσιογράφος

Απάντηση: θα απολύαμε 400.000 ΔΥ

Συμπέρασμα στα μίντια ..ο Μάνος δεν θέλει τους ΔΥ

Δράση 2%