Γράφει η Μαρία Χριστίνα Μπακλαβά - Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας
Κάποιοι λένε πως η κ. Μαρία Καρυστιανού «δεν πρέπει» να ηγηθεί ενός κινήματος ή ενός κόμματος, γιατί είναι μια μάνα που πενθεί. Σα να υπάρχει ένας άγραφος νόμος που αποκλείει τους πενθούντες από την πολιτική.Λες και η πολιτική έχει ορίσει apriori και τους πολιτικούς της εκπροσώπους, λες και οι πολιτικοί πρέπει να προέρχονται από κάποιο πολιτικό «τζάκι» ως προίκα…
Όμως σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί αυτό εδώ και χρόνια, γιατί οι οικογενειοκρατίες το συντηρούν για τη διαιώνισή τους. Επίσης, όσοι το λένε αυτό, φοβούνται όσα μπορεί να ανατρέψει όποιος δεν είναι εξαρτημένος από πουθενά, όποιος δεν χειραγωγείται. Πολύ περισσότερο όμως φοβούνται όσα δεν θα μπορούν πια να κρύψουν. Γιατί η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται και μια μέρα θα βγει στο φως.
Ο πόνος της Μαρίας Καρυστιανού έγινε δύναμη. Είναι ηγεσία που προέκυψε από βαθιά συνείδηση.
Όταν ένας άνθρωπος χάνεται εξαιτίας εγκληματικής αμέλειας και συστηματικής αδιαφορίας, το πένθος δεν ζητά παρηγοριά. Ζητά απαντήσεις. Ζητά λογοδοσία.
Και η λογοδοσία είναι η ουσία της πολιτικής.
Βέβαια οι υπαίτιοι της τραγωδίας, θα προτιμούσαν να μείνει σιωπηλή.
Βλέπετε, αφού έκαναν το δικαίωμα της ΣΙΩΠΗΣ σημαία τους, θέλουν και την υποχρέωση της σιωπής να καθιερωθεί στην κοινωνία.
Θέλουν δηλαδή τον πόνο ενός δυστυχήματος με 57 νεκρούς, να τον περιορίσουν σε μια άκρως «ιδιωτική υπόθεση».Να αποδεχτεί η Μαρία και η κάθε Μαρία, την αδικία σαν αναπόφευκτη μοίρα.
Όμως η Μαρία Καρυστιανού έκανε κάτι διαφορετικό.Δεν ζήτησε να γίνει σύμβολο.
Έγινε όμως, γιατί η κοινωνία έχει ανάγκη από ανθρώπους που δεν συμβιβάζονται με το άδικο.
Η ηγεσία γεννιέται τη στιγμή που ο μεγαλύτερος πόνος μετατρέπεται σε ευθύνη.
Σε λόγο που δεν φοβάται να ειπωθεί και γίνεται ΠΡΑΞΗ!
Κάθε φωνή που της λέει «πένθησε ιδιωτικά» υπερασπίζεται ένα σύστημα που βολεύεται στη σιωπή. Κάθε απαίτηση για αδράνεια είναι απλώς ένας τρόπος να συνεχιστεί η αδικία χωρίς κόστος.
Η Μαρία Καρυστιανού, δεν ηγείται επειδή το επιδίωξε. Ηγείται γιατί ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να σωπάσουν όταν η αλήθεια αναζητά χώρο και δικαιοσύνη. Το πένθος τότε είναι που ελαφραίνει. Γίνεται κινητήρια δύναμη.
Όσοι σήμερα την επικρίνουν επειδή πενθεί, αύριο θα αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι η δύναμή της πηγάζει ακριβώς από αυτό που φοβούνται περισσότερο:
την τόλμη να αμφισβητεί το σάπιο κατεστημένο που οι ίδιοι εκτρέφουν με τη σιωπή τους και την ικανότητα να μετατρέπει τον προσωπικό πόνο σε συλλογικό αγώνα.
Γιατί εκείνη μπορεί και νοιάζεται και για τα παιδιά των άλλων, έξω από ιδεολογίες….
Είναι πλέον ολοφάνερο πως η πολιτική που φοβάται την αλήθεια, απλώς δεν αντέχει στο φως.
Η Ιστορία άλλωστε το έχει δείξει πολλές φορές πως δεν κινείται μόνο από ιδεολογίες και συστήματα.Έχουμε πολλά παραδείγματα σε παγκόσμιο επίπεδο που πολλές από τις σημαντικότερες πολιτικές, κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές, γεννήθηκαν από τον προσωπικό πόνο και τη βαθιά αδικία που βιώσαν κάποιοι που δεν σώπασαν. Ενδεικτικά αναφέρω τα παραδείγματα:
– Μητέρες της Πλατείας του Μάη (Αργεντινή)
Γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους από τη στρατιωτική δικτατορία. Αντί να σιωπήσουν, βγήκαν στους δρόμους με λευκά μαντήλια. Ο πόνος τους έγινε παγκόσμιο σύμβολο δικαιωμάτων και οδήγησε σε διεθνή αναγνώριση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
– EmmettTill& το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων (ΗΠΑ)
Η μητέρα του 14χρονου EmmettTill, που δολοφονήθηκε με ρατσιστικό μίσος, απαίτησε ανοιχτό φέρετρο: «να δει ο κόσμος τι έκαναν στο παιδί μου». Ο πόνος της έγινε σπίθα για το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ.
– MalalaYousafzai
Επέζησε από απόπειρα δολοφονίας επειδή διεκδικούσε εκπαίδευση για τα κορίτσια. Μετέτρεψε τον τραυματισμό της σε παγκόσμια εκστρατεία, ίδρυσε οργανισμό, επηρέασε πολιτικές αποφάσεις και έγινε η νεότερη βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης.
– The SandyHookPromise (ΗΠΑ)
Γονείς παιδιών που δολοφονήθηκαν σε σχολικό μακελειό ίδρυσαν οργανισμό που άλλαξε τον δημόσιο διάλογο για την οπλοκατοχή και οδήγησε σε νομοθετικές παρεμβάσεις. Το πένθος τους έγινε πολιτική πίεση.
– Mothers of the Disappeared (Μεξικό)
Μητέρες που αναζητούν τα εξαφανισμένα παιδιά τους από καρτέλ και κρατική αδιαφορία. Δημιούργησαν βάσεις δεδομένων, πίεσαν θεσμούς και αποκάλυψαν μαζικούς τάφους, εκεί όπου το κράτος σιωπούσε.
– GrenfellTowerSurvivors&Families (Ηνωμένο Βασίλειο)
Η απώλεια δεκάδων ανθρώπων από εγκληματική αμέλεια οδήγησε σε δημόσια έρευνα, αλλαγές κανονισμών ασφαλείας και αποκάλυψη συστημικής συγκάλυψης.
– Νέλσον Μαντέλα
Πέρασε 27 χρόνια στη φυλακή, στερημένος την ελευθερία, την οικογένεια και τη ζωή του. Ο πόνος του δεν έγινε εκδίκηση, αλλά πολιτικό όραμα συμφιλίωσης. Οδήγησε τη Νότια Αφρική έξω από το απαρτχάιντ και θεμελίωσε μια νέα δημοκρατία βασισμένη στην αλήθεια και στη λογοδοσία.
Η Ιστορία το έχει δείξει καθαρά… όταν ο πόνος συναντά τη συνείδηση, γεννά ηγεσία.
Και όταν η αδικία αποκτά φωνή, κανένα σύστημα δεν μένει ανεπηρέαστο.
Το επικείμενο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, με την ίδια πρωτεργάτρια, δεν είναι προϊόν προσωπικής φιλοδοξίας· ήταν ζήτημα χρόνου και κοινωνική απαίτηση. Μια ανάγκη που γεννήθηκε από το κενό αξιοπιστίας και εκπροσώπησης που άφησαν πίσω τους όσοι επικαλούνταν ιδεολογίες, όχι για να τις υπηρετήσουν, αλλά για να διασφαλίσουν τα δικά τους προνόμια.
Γι’ αυτό και ο κόσμος είναι έτοιμος να το αγκαλιάσει: όχι ως άρνηση των ιδεών, αλλά ως απόρριψη της υποκρισίας που τις ευτέλισε και τις άδειασε από περιεχόμενο.
Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ιδεολογικό λάβαρο· είναι προϋπόθεση επιβίωσης της Δημοκρατίας.
ΗΧΩ Ιλίου - Πετρούπολης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .