Κ. Κυριακόπουλος: πολιτική ελίτ που ανοίγει Κερκόπορτες και ναρκοθετεί την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ευρώπη, ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παρακολουθούμε αποσπασματικά τις παρεμβάσεις των Αμερικανών αξιωματούχων και κυρίως ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια να παραβλέπουμε, ότι η νέα Αμερικανική διοίκηση, λειτούργησε συνειδητά ως καταλύτης και επιταχυντής ανατροφοδοτούμενων – τεκτονικού χαρακτήρα – ανατροπών στο διεθνές σύστημα, που επαναπροσδιορίζουν ταχύτατα την φυσιογνωμία του, το νέο περιβάλλον των ανταγωνισμών στο επίπεδο της στρατηγικής

και της γεωοικονομίας, αλλά και την νέα Αρχιτεκτονική της ισχύος σε τελευταία ανάλυση…

Οι Αμερικανοί άλλωστε, φαίνεται ότι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και αυτές οι αποφάσεις, πέρα και ανεξάρτητα από τους ανερμάτιστους λεονταρισμούς του αστοιχείωτου Τραμπ, ΔΕΝ υπαγορεύονται από υπερσυσσώρευση ισχύος, αλλά από το καταφανές και δυσαναπλήρωτο στρατηγικό της έλλειμμά, γεγονός που απαιτεί μέτρα στην κατεύθυνση της αποτροπής μια άτακτης όσο και ανεξέλεγκτης αποκαθήλωσης των ΗΠΑ, από την πρωτοκαθεδρία της συστημικής πυραμίδας ισχύος.

Έτσι… Πίσω από το φαίνεσθαι μιας επίπλαστης αυτοπεποίθησης και ενός προκλητικά καυχησιάρικου ηγεμονισμού, υπάρχει η ανάγκη ενός ευρύτερου «στρατηγικού νοικοκυρέματος», το οποίο επιδιώκεται να  θωρακίσει τις ΗΠΑ έναντι πραγματικών ή φαντασιακών απειλών και να μετατρέψει την εγγύς γεωπολιτική τους περιφέρεια, σε ζώνη αποκλειστικής νομής πλούτου (βλέπε σχεδιασμό πίσω από την επέμβαση στην Βενεζουέλα), ελεγχόμενης παραγωγικής δραστηριότητας (βλέπε σχεδιασμό για μετατροπή της Λατινικής Αμερικής σε φασονάδικο των Αμερικανικών επιχειρήσεων, που θα αντικαταστήσει σταδιακά τον ρόλο της Άπω Ανατολής) και σταδιακής ενσωμάτωσής της στον ευρύτερο σχεδιασμό τη Αμερικανικής Εθνικής ασφαλείας (Βλέπε επιθετική ρητορική απέναντι σε Γροιλανδία, Παναμά, Καναδά κλπ). Παράλληλα… 

 

Η απόσυρση των Αμερικανικών δυνάμεων από συγκεκριμένες ζώνες περιφερειακής αστάθειας και η εμμονή της Αμερικανικής διοίκησης σε όπως – όπως διευθετήσεις ενεργών συγκρούσεων, συνδυάζεται με τον προσανατολισμό τους στην αποκεντρωμένη «επένδυση» σε περιφερειακές γεωπολιτικές εργολαβίες, ικανές να εξασφαλίσουν έναν ευρύτερο περιφερειακό στρατηγικό έλεγχο, ως εν δυνάμει πολλαπλασιαστή της Αμερικανικής ισχύος.

Ένα δεύτερο ζήτημα το οποίο επίσης ΔΕΝ έχει την πολυτέλεια να παραβλέψει η Ε.Ε, είναι το συστημικό ανταγωνιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι ΗΠΑ επαναπροσδιορίζουν την υψηλή τους στρατηγική. Η φυσιογνωμία του έχει τροποποιηθεί δραματικά αφού δίπλα στους παραδοσιακά ανταγωνιστικούς πόλους ισχύος που σπεύδουν να διαχειριστούν με στρατηγική επιθετικότητα τις όποιες συστημικές Κερκόπορτες δημιουργεί η συγκυριακή στρατηγική εσωστρέφεια των ΗΠΑ, εμφανίζονται και νέοι φιλόδοξοι δρώντες, σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την αναβίωση των αυτοκρατορικών ονειρώξεων, οι οποίοι διεκδικούν ρόλο αλλά και αυξημένο μερίδιο στην ευρύτερη γεωπολιτική πίτα που αναδιανέμεται και διαμορφώνει ένα νέο πεδίο υψηλών προσδοκιών.

Σε ένα περιβάλλον λοιπόν, στο οποίο οι πάντες προετοιμάζονται για τις ανατροπές της επόμενης μέρας, οι ηγέτες της Ευρώπης παραμένουν χαμένοι στην μετάφραση προσπαθώντας εναγωνίως να αποκωδικοποιήσουν το περιεχόμενο της παρέμβασης Ρούμπιο στην Διάσκεψη Ασφαλείας στο Μόναχο και να κατανοήσουν την αλληλοσύνδεσή της με το διαρκές σφυροκόπημα Τραμπ αλλά και με εκείνο του αντιπροέδρου Βανς, που ξεκαθάρισε πλήρως τις Αμερικανικές προθέσεις, για όσους επιλέγουν να μην εθελοτυφλούν και να κοιτάζουν την πραγματικότητα κατάματα. Και αυτή η πραγματικότητα είναι σαφής:

Οι ΗΠΑ – ΚΑΙ δια του Αμερικανού ΥΠΕΞ – πέρα και ανεξάρτητα από τον φερετζέ της υποτιθέμενης «επίθεσης γοητείας», κλιμακώνουν πολιτικές απομονωτισμού και στρατηγικής υποβάθμισης της Ευρώπης, ακόμη και σε κρίσιμα περιφερειακά ζητήματα πού την αφορούν όπως είναι το Ουκρανικό. Δεν πρόκειται για ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά για στρατηγική επιλογή των Αμερικανών, που ανεξάρτητα από το εάν θα έχει συνέχεια ή εάν θα ανακοπεί από μια άλλη κυβέρνηση στην μετά Τραμπ εποχή, η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει δυο τουλάχιστον συμπεράσματα τα οποία η Ευρώπη δεν έχει το δικαίωμα να αγνοήσει:

Πρώτον: Οι ΗΠΑ, ΔΕΝ είναι πλέον ένας αξιόπιστος σύμμαχος και η Ευρώπη ΔΕΝ μπορεί να σχεδιάσει την μακροπρόθεσμη στρατηγική της, επενδύοντας στην καλή διάθεση των Αμερικανών και συνακόλουθα στην στρατηγική αφέλεια που την διακατέχει και συντηρεί τον ιδιότυπο μικρομεγαλισμό της.

Δεύτερον: Οι αναγκαίοι ανασχεδιασμοί σε στρατηγικές, σε γεωπολιτικές στοχεύσεις, αλλά και στις αναγκαίες υποδομές που θα μπορούσαν να αναπληρώσουν τα κενά που δημιουργεί η στρατηγική ανακολουθία των ΗΠΑ, παραπέμπουν σε μια εξαιρετικά χρονοβόρα διαδικασία και ως τέτοια ΔΕΝ είναι δυνατόν να τελεί υπό διαρκή αίρεση, ούτε βεβαίως να βρίσκεται σε συνάρτηση με τις επιλογές της εκάστοτε Αμερικανικής προεδρίας. Αντιθέτως, επιβάλλεται να αποτελέσει κρίσιμη παράμετρο της οψέποτε Ευρωπαϊκής υψηλής στρατηγικής, να έχει συνέχεια και να επικαιροποιείται σταθερά, προσαρμοζόμενη πλήρως στην δυναμική των εξελίξεων.

Η ηγεσία της Ευρώπης, οφείλει να πάρει πολύ σοβαρά υπ’ όψιν της τις ιδιαίτερα εύστοχες Αμερικανικές επισημάνσεις για τις αποδομητικές διεργασίες που έχει επιτρέψει να κάνουν πάρτι στο εσωτερικό της, με τους νεοτερισμούς που ακυρώνουν την πολιτισμική της δυναμική, την λαθρολαγνεία, την ακατάσχετη κλιματολαγνεία, την woke ατζέντα και τόσες άλλες «ομορφιές» και να σχεδιάσει μια επόμενη μέρα με την φιλοδοξία να καταστεί συμπρωταγωνιστική δύναμη, με ρόλο και λόγο στην νέα Αρχιτεκτονική και στην ισορροπία ισχύος του διεθνούς συστήματος.

Η αμορφωσιά Τραμπ, προφανώς δεν συνέβαλε στην κατάλληλη διατύπωση του προβλήματος, αλλά ο Ρούμπιο υπήρξε εξαιρετικά εύστοχος και σαφής όταν τόνισε ότι, η Ουάσιγκτον επιθυμεί ισχυρούς συμμάχους αποφασισμένους να διαχειριστούν σοβαρά τα ζητήματα που σχετίζονται με την ασφάλειά τους. Και η Ευρώπη – δυστυχώς γι’ αυτήν – δεν εντάσσεται σε αυτήν την κατηγορία των δρώντων.

Η Ευρώπη μπορεί να είναι ο καταναλωτής που ο κάθε εμποράκος θα επεδίωκε με κάθε τρόπο να την έχει στο περιβάλλον του ως ένα βολικό και πρόθυμο πελατάκι, αλλά ΔΕΝ συνιστά μια δύναμη σοβαρότητας και ευθύνης που κάθε σοβαρός δρων θα επιθυμούσε να την έχει δίπλα του, ως στήριγμα και σοβαρό όσο και υπολογίσιμο στρατηγικό εταίρο. Η Ευρώπη, ανοίγει Κερκόπορτες και με τις επιλογές της πολιτικής της ηγεσίας, ναρκοθετεί επικίνδυνα την ίδια της την υπόσταση.

Η Ευρώπη των 750 εκατομμυρίων πολιτών, με την Ευρωπαϊκή Ένωση των 450 εκατομμυρίων πολιτών να δεσπόζει στον σκληρό θεσμικό πυρήνα της, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι ΔΕΝ είναι μόνον οι οικονομικίστικες εμμονές και οι woke αθλιότητες που έσπευσαν να υιοθετήσουν οι κατά πολύ κατώτεροι των περιστάσεων πολιτικοί χαρτογιακάδες που την διοικούν…

Είναι πρωτίστως και πάνω απ’ όλα, μια τεράστια υποδομή παραγωγής ισχύος που αναζητεί διέξοδο και ταυτόχρονα ένας μηχανισμός που με το κατάλληλο πολιτικό διευθυντήριο, μπορεί να διεκδικήσει και να εξασφαλίσει ρόλο πρωταγωνιστικό στην ανακατανομή της ισχύος, μέσα σε ένα πλήρως αναμορφωμένο διεθνές σύστημα. Και αυτό το στοίχημα, οφείλουν να το συνειδητοποιήσουν πρώτες από όλους οι ίδιες οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες και να απαιτήσουν στην πράξη την μεγάλη ανατροπή…

Φυσικά, ο στόχος αυτός είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος και η διαδικασία που θα οδηγήσει στον στρατηγικό αναπροσανατολισμό του Ευρωπαϊκού γίγαντα, δεν είναι διόλου απλή. Οι αντιστάσεις είναι μεγάλες, από ένα κατεστημένο που επιμένει να σκέφτεται και να λειτουργεί κοντόφθαλμα και διχαστικά, ενώ η εξίσωση που θα πρέπει να επιλυθεί είναι πολυσύνθετη.

Η αυριανή Ευρώπη θα πρέπει να επιλύσει με σοβαρότητα και ζητήματα δικών της εσωτερικών ισορροπιών, προκειμένου να βαδίσει χωρίς κλυδωνισμούς σε μια τέτοια πορεία. Θα πρέπει επίσης να σχεδιάσει εξωστρεφείς και περιφερειακές πολιτικές που θα της διασφαλίσουν στρατηγική επάρκεια σε κρίσιμους τομείς. Θα πρέπει να επανεξετάσει αυτοτελώς το ζήτημα των στρατηγικών της συμμαχιών, αποστασιοποιούμενη πλήρως από τις προτροπές των Αμερικανών που την στραγγαλίζουν. Και φυσικά θα πρέπει να σχεδιάσει την Ευρωπαϊκή άμυνα και μια ισχυρή, εσωτερικά ισορροπημένη και λειτουργικά αποκεντρωμένη αμυντική βιομηχανία, με την φιλοδοξία να εξασφαλίσει μέσα σε μια δεκαετία τουλάχιστον το δικό της ανταγωνιστικό στρατηγικό υπερόπλο και παράλληλα μια σοβαρή και υπολογίσιμη πυρηνική αποτροπή.

Αυτή η προσπάθεια προϋποθέτει μια Ευρώπη ΚΑΙ κοινωνικά ισορροπημένη, σε απόλυτη γεωπολιτική συνοχή, μια Ευρώπη αποφασισμένη να αναθεσμίσει και να ισχυροποιήσει την ίδια της την υπόσταση, μια Ευρώπη χωρίς Κερκόπορτες που θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε οποιαδήποτε πέμπτη φάλαγγα να την υπονομεύσει. Μια Ευρώπη αποφασισμένη να μην καταστεί στρατηγική Ιφιγένεια των Αμερικανών, αλλά στρατηγικός πόλος ισχύος, με ρόλο στο διεθνές σύστημα.

Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, επιμένει – παρά τα όσα έχουν ήδη μεσολαβήσει – να κινείται στην ίδια αδιέξοδη και αυτοκαταστροφική λογική. Οι απόψεις που κυριαρχούν στο διευθυντήριο, διχάζουν, απειλούν με περιθωριοποίηση τις λιγότερο ισχυρές Ευρωπαϊκές χώρες και αντί να στοχοπροσηλωθούν σε μια ευρεία, δυναμική και στρατηγικά αποτελεσματική αναθέσμιση, επιλέγουν να υπονομεύσουν τον κανόνα της ομοφωνίας, ξεπαγώνοντας την λεγόμενη «ενισχυμένη συνεργασία», που προβλέπεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες, ούτως ώστε να διευκολυνθεί η επιτάχυνση στην λήψη αποφάσεων που θα προωθήσει – τι άλλο – την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε, την ενιαιοποίηση της χρηματιστηριακής αγοράς και εν γένει την μπίζνα που ως λογική, έχει περιθωριοποιήσει και το τελευταίο ίχνος σοβαρής στρατηγικής σκέψης από το Ευρωπαϊκό DNA.

Η «ενισχυμένη συνεργασία» απαιτεί συναίνεση μόνο από εννέα κράτη-μέλη. Και η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, επιλέγει να αξιοποιήσει το συγκεκριμένο εργαλείο, επενδύοντας και πάλι στην διαίρεση και στον διχασμό και όχι στην ισορροπημένη και εξωστρεφή στρατηγική ενδυνάμωση της Ευρώπης.

 https://www.anixneuseis.gr/