Σούρουπο στο σταθμό....Στέκομαι στην απέναντι αποβάθρα, ακούω ξανά και ξανά σπασμένες φωνές- «μη φύγεις, μη φύγεις,»- νιώθω την ένταση του αποχαιρετισμού. Καθρέφτης της ψυχής τα μάτια, τα μάτια τα λένε όλα, τα κρυφά δάκρυα, το χαμένο βλέμμα στο πουθενά.. Το τρένο φεύγει, νιώθεις στα αυτιά το θόρυβο της καρδιάς σου που χτυπά βίαια στις ράγες, λες και μια αόρατη αλυσίδα την ξερίζωσε και τη σέρνει πίσω του καθώς αυτό ξεμακραίνει
οι χτύποι της καρδιάς γίνονται όλο και πιο έντονοι..νιώθεις την ανάσα σου να βαραίνει... Κοιτάς γύρω σου σαν χαμένη, κοιτάς, μα δε.. βλέπεις. Ξαφνικά σκοτείνιασε ο κόσμος, βουβάθηκε η πόλη, ερήμωσε, κι εσύ εκεί μόνη, στέκεις σαν απουσία..Νυχτώνει, μα δεν έχεις πού να πας, έτσι νομίζεις. Περνά κάποιος δίπλα σου, κάτι σε ρωτάει, μα δεν απαντάς. Δεν ακούς, δε σε νοιάζει να ακούσεις. Κάθεσαι για λίγο στο παγκάκι, μετά σηκώνεσαι μηχανικά και φεύγεις, χάνεσαι σα σκιά μέσα στο σκοτάδι. «Κατάρα η απόσταση» σκέφτεσαι...Κατάρα η φυγή ψιθυρίζεις πριν χαθείς. Ένας μικρός θάνατος η ξενιτιά...Μα μεγαλύτερη κατάρα φίλε και πιο βαριά, είναι να γυρίζεις σπίτι και να μην υπάρχει κανείς για να σε περιμένει...Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .