Ποιος αποφασίζει ποια ζώα θα ζήσουν και ποια θα πεθάνουν;

 Πανελλαδικό Κίνημα Κατά Της Κακοποίησης Των Ζώων

Ποιος αποφασίζει ποια ζώα θα ζήσουν και ποια θα πεθάνουν;

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η αξία της ζωής δεν είναι καθολική, αλλά επιλεκτική.

Έναν κόσμο, όπου ο άνθρωπος έχει αναλάβει τον ρόλο του απόλυτου κριτή, αποφασίζοντας ποια ζωή αξίζει να συνεχιστεί και ποια μπορεί να διακοπεί χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αυτή η εξουσία δεν είναι φυσικός νόμος.

Είναι μια κατασκευή.

Ένα αφήγημα που χτίστηκε πάνω στην ιδέα, ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος από όλα τα άλλα είδη.

Και πάνω σε αυτή την ιδέα, δημιουργήθηκε ένα σύστημα που νομιμοποιεί τη βία, την εκμετάλλευση και τον θάνατο.

Τα ζώα σκοτώνονται γιατί «είναι παραγωγικά», γιατί «είναι αδέσποτα», γιατί «είναι επικίνδυνα», γιατί «είναι άχρηστα».

Αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο ωμή:

Σκοτώνονται γιατί μπορούμε.

Αυτό είναι το πραγματικό θεμέλιο της σχέσης μας με τα άλλα είδη:

Η δύναμη.

Ο νόμος του ισχυρότερου, μεταμφιεσμένος σε πολιτική, οικονομία και «ανάγκη».

Και εδώ γεννιέται το πιο κρίσιμο ερώτημα:

Είναι αυτό πολιτισμός, ή είναι η αποτυχία του;

Όταν μια κοινωνία επιλέγει να αγνοεί τον πόνο, όταν κανονικοποιεί την εκμετάλλευση, όταν βαφτίζει τη θανάτωση «διαχείριση», τότε δεν μιλάμε για πρόοδο.

Μιλάμε για ηθική εκτροπή.

Η λεγόμενη «ευθανασία» αδέσποτων ζώων, η μαζική εκτροφή για κατανάλωση, τα πειράματα, η εγκατάλειψη—όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα.

Είναι συμπτώματα ενός βαθύτερου προβλήματος:

Της αποσύνδεσης του ανθρώπου από την ενσυναίσθηση.

Και αυτή η αποσύνδεση δεν είναι τυχαία.

Καλλιεργείται.

Ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, δεν μπορεί να επιβιώσει αν οι άνθρωποι νιώθουν πραγματικά.

Γι’ αυτό εκπαιδευόμαστε από μικροί να μην βλέπουμε.

Να μην συνδέουμε το πιάτο μας με τον πόνο.

Να μην συνδέουμε την «ευταξία» των πόλεων, με την εξαφάνιση ζωών.

Αυτό που περιγράφουμε ως «κανονικότητα», είναι στην πραγματικότητα μια συλλογική άρνηση.

Και εδώ έρχεται η σκληρή, αλλά αναγκαία διαπίστωση:

Δεν πρόκειται για άγνοια.

Πρόκειται για ηθική και πνευματική αναπηρία.

Μια αναπηρία, που δεν αφορά την ικανότητα σκέψης, αλλά την ικανότητα να αναγνωρίσουμε τον άλλον ως φορέα ζωής.

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα.

Δεν είναι πόροι.

Δεν είναι «πρόβλημα προς λύση».

Είναι υπάρξεις με εμπειρία, φόβο, χαρά, δεσμούς.

Και αν αυτό δεν αρκεί για να τους αναγνωρίσουμε δικαιώματα, τότε το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα.

Είναι εμείς.

Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο μέσα από νόμους—αν και είναι απαραίτητοι.

Θα έρθει όταν αλλάξει η αντίληψη.

Όταν σταματήσουμε να βλέπουμε τα ζώα ως «άλλα» και αρχίσουμε να τα βλέπουμε ως μέρος του ίδιου κόσμου ζωής.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή:

Δεν είμαστε ιδιοκτήτες αυτού του πλανήτη.

Είμαστε συγκάτοικοι.

Και κανείς συγκάτοικος δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει, ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

Η ερώτηση λοιπόν παραμένει—και γίνεται κατηγορία:

Μέχρι πότε θα παίζουμε τον ρόλο του θεού;

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ: Ποιος αποφασίζει για τη ζωή των ζώων;

ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ καταγγέλλει τη συνεχιζόμενη πρακτική συστηματικής θανάτωσης και εκμετάλλευσης ζώων στο όνομα της «διαχείρισης», της «υγιεινής» και της «ανάγκης».

Σε μια κοινωνία που αυτοχαρακτηρίζεται πολιτισμένη, η ζωή δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Τα ζώα:

Δεν είναι αντικείμενα

Δεν είναι αναλώσιμα

Δεν είναι «πρόβλημα προς εξάλειψη».

Είναι έμβια όντα με δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ύπαρξη.

Η συνεχιζόμενη ανοχή σε πρακτικές όπως:

«Ευθανασίες» αδέσποτων

Μαζικές θανατώσεις, με πρόσχημα ζωονόσους

Εκμετάλλευση στη βιομηχανία

Αποτελεί ένδειξη βαθιάς ηθικής κρίσης.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

Τερματισμό κάθε αυθαίρετης θανάτωσης ζώων.

Ενίσχυση προγραμμάτων προστασίας και φροντίδας.

Νομική αναγνώριση των ζώων ως έμβιων όντων με δικαιώματα.

Διαφάνεια και λογοδοσία από δήμους και φορείς.

Η ζωή δεν είναι προνόμιο.

Είναι δικαίωμα.

Ποιος αποφασίζει ποια ζώα θα ζήσουν και ποια θα πεθάνουν;

Ένα άρρωστο σύστημα.

Που σκοτώνει ό,τι δεν του είναι χρήσιμο.

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα.

Δεν είναι «πρόβλημα».

Δεν είναι αριθμοί.

Είναι ζωές.

Και κάθε φορά που αποφασίζουμε για αυτά χωρίς αυτά, δεν δείχνουμε δύναμη.

Δείχνουμε αποτυχία.

Δεν είναι ο κόσμος μας.

Είναι και δικός τους.

Σεβασμός στη ζωή όλων των ζώων.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ