Ουτε ένα ευρώ για τους φτωχούς και τα αδέσποτα. Η αξία μιας κοινωνίας δεν μετριέται με όπλα. Η αδιαφορία σκοτώνει

Ουτε ένα ευρώ για τους φτωχούς και τα αδέσποτα. Η αξία μιας κοινωνίας δεν μετριέται με όπλα. Η αδιαφορία σκοτώνει

Σε έναν κόσμο που συχνά καυχιέται για την πρόοδό του, υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, που δεν μπορούμε πια να αγνοούμε.

Όταν πρόκειται για πολέμους, στρατιωτικούς εξοπλισμούς και καταστροφικές επιχειρήσεις, τα δισεκατομμύρια εμφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται γρήγορα, οι προϋπολογισμοί εγκρίνονται χωρίς δισταγμό και οι πόροι κινητοποιούνται με εντυπωσιακή ταχύτητα.

Όταν όμως η συζήτηση στρέφεται προς την καταπολέμηση της φτώχειας, την προστασία των αδύναμων ανθρώπων, ή τη φροντίδα των αδέσποτων ζώων, που ζουν εγκαταλελειμμένα στους δρόμους, τότε ξαφνικά η ίδια κοινωνία δηλώνει ότι «δεν υπάρχουν κεφάλαια».

Αυτή η αντίφαση δεν είναι απλώς οικονομική.

Είναι βαθιά ηθική.

Οι κοινωνίες μας έχουν την τεχνολογία, την επιστήμη και τον πλούτο, για να αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα.

Μπορούν να στείλουν διαστημόπλοια σε μακρινούς πλανήτες, να δημιουργήσουν πανίσχυρα οπλικά συστήματα και να κατασκευάσουν υποδομές κολοσσιαίας κλίμακας.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν σε συνθήκες φτώχειας, χωρίς πρόσβαση σε βασικές ανάγκες όπως τροφή, στέγη και ιατρική περίθαλψη.

Και παράλληλα, αμέτρητα ζώα — σκύλοι, γάτες αλλά και άλλα είδη — επιβιώνουν στους δρόμους, συχνά τραυματισμένα, πεινασμένα και φοβισμένα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πόροι.

Το πρόβλημα είναι οι προτεραιότητες.

Όταν μια κοινωνία μπορεί να βρει μέσα σε μια νύχτα τεράστια ποσά, για να χρηματοδοτήσει έναν πόλεμο, αλλά δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει προγράμματα κοινωνικής προστασίας, ή προγράμματα φροντίδας των ζώων, τότε κάτι βαθύτερο αποκαλύπτεται.

Η αξία που δίνεται στη ζωή — ανθρώπινη, ή μη ανθρώπινη — φαίνεται να βρίσκεται χαμηλότερα από την αξία που δίνεται στη δύναμη, στην κυριαρχία και στην καταστροφή.

Η φτώχεια δεν είναι απλώς μια στατιστική.

Είναι άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο.

Είναι ηλικιωμένοι, που μετρούν τα κέρματα για να αγοράσουν φάρμακα.

Είναι οικογένειες, που δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν το ενοίκιο.

Είναι παιδιά, που μεγαλώνουν χωρίς ίσες ευκαιρίες.

Κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους, είναι μια ιστορία, μια ζωή, μια δυνατότητα που αξίζει προστασία και φροντίδα.

Ταυτόχρονα, τα αδέσποτα ζώα αποτελούν ένα σιωπηλό κομμάτι της ίδιας κοινωνικής κρίσης.

Δεν έχουν φωνή για να διαμαρτυρηθούν, ούτε πολιτική δύναμη για να απαιτήσουν δικαιώματα.

Ζουν στις σκιές των πόλεων, συχνά αντιμετωπίζοντας αδιαφορία, κακοποίηση ή εγκατάλειψη.

Πολλά από αυτά, ήταν κάποτε κατοικίδια που εγκαταλείφθηκαν.

Άλλα γεννήθηκαν στους δρόμους, σε έναν κόσμο που δεν τα θέλησε ποτέ.

Κάθε αδέσποτο ζώο, είναι μια υπενθύμιση της ευθύνης μας.

Μια υπενθύμιση, ότι η ανθρωπιά μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους ισχυρούς, αλλά κυρίως από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.

Η πραγματική πρόοδος, δεν μετριέται με στρατιωτικές παρελάσεις ή με την ισχύ των όπλων.

Δεν μετριέται με το πόσο γρήγορα μπορεί μια χώρα να καταστρέψει έναν εχθρό.

Η πραγματική πρόοδος, μετριέται με κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο δύσκολο:

Με την ικανότητα μιας κοινωνίας να μην αφήνει κανέναν πίσω.

Μια κοινωνία, που επενδύει στη φροντίδα των ανθρώπων της, είναι μια κοινωνία που επενδύει στο μέλλον της.

Μια κοινωνία που προστατεύει τα ζώα, δείχνει ότι κατανοεί την αξία της ζωής, σε όλες τις μορφές της.

Όταν δημιουργούνται δομές στήριξης για τους φτωχούς, όταν λειτουργούν προγράμματα σίτισης, όταν υπάρχουν καταφύγια και κτηνιατρική φροντίδα για τα αδέσποτα ζώα, τότε δημιουργείται κάτι πολύ πιο ισχυρό, από οποιοδήποτε οπλικό σύστημα:

Δημιουργείται κοινωνική συνοχή και πολιτισμός.

Η αδιαφορία, από την άλλη πλευρά, έχει πάντα συνέπειες.

Μια κοινωνία που αγνοεί τη φτώχεια, αφήνει τις ανισότητες να μεγαλώσουν.

Μια κοινωνία που αδιαφορεί για τα ζώα, καλλιεργεί τη σκληρότητα.

Και η σκληρότητα, όταν γίνεται αποδεκτή, δεν περιορίζεται μόνο στα ζώα.

Επεκτείνεται και στους ανθρώπους.

Η ιστορία έχει δείξει, ότι οι κοινωνίες που χάνουν την ενσυναίσθησή τους, χάνουν τελικά και την ανθρωπιά τους.

Γι’ αυτό το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε, δεν είναι μόνο οικονομικό.

Δεν είναι απλώς «πόσα χρήματα υπάρχουν».

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε;

Θέλουμε μια κοινωνία, που επενδύει ασταμάτητα στην καταστροφή, ή μια κοινωνία που επενδύει στη ζωή;

Θέλουμε πόλεις γεμάτες φόβο, φτώχεια και εγκατάλειψη, ή πόλεις όπου κανένα παιδί δεν πεινά και κανένα ζώο δεν πεθαίνει μόνο στον δρόμο;

Οι πόροι υπάρχουν.

Η γνώση υπάρχει.

Οι λύσεις υπάρχουν.

Αυτό που συχνά λείπει, είναι η πολιτική βούληση και η συλλογική συνείδηση.

Η αληθινή πρόοδος, δεν βρίσκεται στην τεχνολογία που δημιουργεί πιο ισχυρά όπλα.

Βρίσκεται στην ωριμότητα μιας κοινωνίας, που επιλέγει να χρησιμοποιήσει τους πόρους της, για να προστατεύσει τη ζωή.

Μια κοινωνία που φροντίζει τους φτωχούς, που προστατεύει τα ζώα, που υπερασπίζεται τους αδύναμους, είναι μια κοινωνία που έχει κατανοήσει κάτι θεμελιώδες:

Οτι η δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή, αλλά στη συμπόνια.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο επαναστατικό μήνυμα της εποχής μας.

Ότι η πρόοδος δεν είναι θέμα δύναμης.

Είναι θέμα Ανθρωπιάς.

Και μια πραγματικά προοδευτική κοινωνία, είναι εκείνη που έχει τη δύναμη να μην αφήνει κανέναν πίσω —

Ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ