Γι αυτό και οι πυρκαγιές τελειωμό δεν έχουν τα καλοκαίρια...--Μαρίζα Τσιτμή- Εκδόσεις Οσελότος

Ήταν καλοκαίρι καταμεσήμερο,  ο ήλιος έλαμπε καθισμένος πάνω στο χρυσοκέντητο  άρμα του σαν βασιλιάς του καλοκαιριού...  
Η ζέστη ήταν ανυπόφορη , 
κι ο αγέρας αποκαμωμένος είπε να σταματήσει να φυσά για να ξεκουραστεί λίγο από το συνεχές φύσημα, άλλωστε έπρεπε κι αυτός να απολαύσει έστω και στο ελάχιστο την ομορφιά του καλοκαιριού... Όταν ξαφνικά, πνοές γλυκιάς ευωδίας και δροσιάς πλημμύρισαν γύρω του. Γύρισε ξαφνιασμένος,

για να δει από που ερχόταν αυτό το κύμα δροσιάς, και τι να δει; Είδε τη θαλάσσια αύρα ντυμένη στα λευκά σαν οπτασία απαράμιλλης ομορφιάς, να αναδύεται μέσα από τα τυρκουάζ αφρισμένα κύματα της θάλασσας.
Έμεινε έκθαμβος, με δέος κοίταζε την ονειρική παρουσία της !  
Και καθώς εκείνη περνούσε από πλάι του, ένα απαλό βελούδινο χάιδεμα δροσιάς ένιωσε στη ψυχή του.  Τα ‘χασε ο Αγέρας, αισθάνθηκε κάτι πρωτόγνωρο μέσα του, μια συναισθηματική ταραχή , ένα κύμα παραισθήσεων μια γλυκιά ζάλη του ήρθε στο μυαλό, κι ώσπου να συνέλθει εκείνη είχε χαθεί μέσα στις χρυσές αχτίδες του ήλιου...Έμεινε να κοιτάζει κατά κεί που χάθηκε...Αναστατώθηκε ο αγέρας από την ομορφιά και τη φρεσκάδα της , από  τη μεταξένια παρουσία της, και την ερωτεύτηκε παράφορα  ! Όμως η χαρά και ο ενθουσιασμός του δεν κράτησαν για πολύ , απογοητεύτηκε γρήγορα, γιατί αυτή ήταν τελείως απρόσιτη, απόμακρη, δεν γύριζε ούτε καν να τον κοιτάξει. Απ’ όπου κι αν περνούσε η Αύρα με την αέρινη περπατησιά της  όλοι την θαύμαζαν, κι έπαιρναν βαθιές ανάσες δροσιάς από την αιθέρια  παρουσία της .Τη λάτρευαν και την εγκωμίαζαν, αλλά κανένας δεν τολμούσε να την ζητήσει σε γάμο, δίσταζαν μπροστά σε τούτη την παράξενη ομορφιά της.   Κι όσο περνούσε ο καιρός, τόσο  βεβαιωνόταν όλο και περισσότερο ο αγέρας  ότι δεν θα μπορούσε να έχει καμιά ελπίδα για την αύρα αφού δεν ανταποκρινόταν στα αισθήματά του, ούτε καν ένα βλέμμα της δεν του χάριζε. Έβλεπε ότι μικροί και μεγάλοι ήταν ερωτευμένοι μαζί της, όλοι υποκλινόταν μπροστά στη ζωογόνο παρουσία της και στη  θεϊκή της χάρη. 
Ο αγέρας την σκεφτόταν συνέχεια, μέρα και νύχτα, λεπτό δεν έβγαινε  απ' το μυαλό του.  Αγιάτρευτο πάθος ένιωθε βαθιά μέσ' τη καρδιά του για εκείνη, μέχρι που του έγινε έμμονη ιδέα. Έκανε ότι μπορούσε για να τη βγάλει από τη σκέψη του, μα όσο κι αν προσπάθησε, μάταια, ποτέ δεν μπόρεσε να την ξεχάσει,  παρέμεινε ζωντανή η φλόγα του πάθους μέσα του να καίει ....Και από τότε, κάθε φορά που τη σκέφτεται βαθύς αναστεναγμός  βγαίνει απ' τα σωθικά του, αναστενάζει και παίρνουν φωτιά δάση και ρεματιές που καίνε τα πάντα στο πέρασμά τους. Γι’ αυτό και οι πυρκαγιές τελειωμό δεν έχουν τα καλοκαίρια...αιτία ο ανεκπλήρωτος και άσβεστος έρωτας του Αγέρα για την πανέμορφη αιθέρια Αύρα, μια αγνή αγάπη που θα του μείνει ανεξίτηλη για πάντα...ένα αιώνιο άπιαστο όνειρο.

Μαρίζα Τσιτμή