Μητσοτάκης: ένα σύστημα εξουσίας που ζει από την ασυδοσία και το κουκούλωμα

 

Μητσοτάκης: ένα σύστημα εξουσίας που ζει από την ασυδοσία και το κουκούλωμα

Η πολιτική επικαιρότητα δεν επιτρέπει πια υπεκφυγές. Όσα συσσωρεύονται γύρω από την κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης δεν συνιστούν μεμονωμένα σκάνδαλα ούτε «ατυχείς στιγμές». Συνθέτουν ένα ενιαίο μοντέλο διακυβέρνησης, όπου η αυθαιρεσία, η συγκάλυψη και η θεσμική απαξίωση λειτουργούν ως κανονικότητα.

ΟΠΕΚΕΠΕ: η ασύδοτη νομή της εξουσίας

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια τεχνική αστοχία διαχείρισης. Είναι η εικόνα ενός κράτους που αντιμετωπίζει το δημόσιο χρήμα ως λάφυρο. Μηχανισμοί που λειτούργησαν ανεξέλεγκτα, πολιτική ανοχή και, όταν άρχισαν οι αποκαλύψεις, μια καλοκουρδισμένη επιχείρηση κουκουλώματος. Καμία ουσιαστική λογοδοσία, καμία πραγματική ανάληψη ευθύνης.

Κοριοί και Predator: το κράτος-παρακράτος σε πλήρη ανάπτυξη

Οι υποκλοπές δεν άφησαν «σκιές»· άφησαν αποδείξεις. Παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων, ακόμη και θεσμικών παραγόντων, με ένα πλέγμα κρατικών και ιδιωτικών εργαλείων που λειτούργησε συμπληρωματικά. Και αντί για κάθαρση; Θεσμικοί ελιγμοί, μισές αλήθειες και μια συντονισμένη προσπάθεια να ξεχαστεί το σκάνδαλο. Το μήνυμα της εξουσίας ήταν κυνικό: γνωρίζουμε, καλύπτουμε, προχωράμε.

Τέμπη: διαφθορά, διαπλοκή και περιφρόνηση

Η τραγωδία των Τεμπών αποτελεί το πιο σκληρό πολιτικό και ηθικό ορόσημο. Ένα έγκλημα που αποκάλυψε διαχρονικές παθογένειες, αλλά και τη σύγχρονη κυβερνητική ευθύνη: εγκαταλελειμμένες υποδομές, αδιαφάνεια, διαπλοκή συμφερόντων. Πάνω απ’ όλα, όμως, αποκάλυψε την περιφρόνηση απέναντι στις οικογένειες των θυμάτων. Αντί για αλήθεια και δικαιοσύνη, βίωσαν κοινοβουλευτικό κουκούλωμα, δικαστικές καθυστερήσεις και μια επιθετική επικοινωνιακή διαχείριση.

Οι δημοσκόποι ως ασπίδα προστασίας

Σε αυτό το σκηνικό, οι χρυσοπληρωμένοι δημοσκόποι δεν καταγράφουν την κοινωνική πραγματικότητα ,τη φιλτράρουν. Αποφεύγουν συνειδητά να μετρήσουν, με σαφείς και συγκεκριμένες ερωτήσεις, τις ευθύνες του πρωθυπουργού για αυτή την παρακμή. Αντίθετα, «χτίζουν» μια εικόνα καταλληλότητας βασισμένη σε αόριστα, σχεδόν μεταφυσικά, χαρακτηριστικά ηγεσίας. Έτσι, η ευθύνη εξαφανίζεται και μένει μόνο το περιτύλιγμα.

Είναι σαν να μας λένε, χωρίς προσχήματα πια, ότι ο ίδιος άνθρωπος που συμβολίζει αυτό το κατάντημα είναι και ο πλέον κατάλληλος να το συνεχίσει.

Όμως η κοινωνία δεν ξεχνά. Μπορεί να πιεστεί, να αποπροσανατολιστεί, να κουραστεί. Αλλά στο τέλος ζητά λογαριασμό. Γιατί ό,τι κουκουλώνεται πολιτικά, επιστρέφει ιστορικά. Και τότε, καμία δημοσκόπηση δεν αρκεί για να κρύψει την αλήθεια.

Παρατηρητικός