Του Κώστα Πρώιμου
*** Οι ελληνικές και οι κυπριακές δυνάμεις θα υπερασπιστούν τις βάσεις του ΗΒ. Ειπώθηκε και αυτό από επίσημα χείλη. Μπράβο κύριοι, βλέπετε, είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι «χρωστά» πολλά ο ελληνισμός της μαρτυρικής νήσου καθώς εκείνο το «μαύρο» καλοκαίρι του ‘74 οι προστάτες μας Εγγλέζοι αντιτάχθηκαν σθεναρά στην επέλαση του Αττίλα. Ναι, ναι, κάνοντας τα μπάνια τους στη θάλασσα ως τουρίστες και σφυρίζοντας αδιάφορα,
διευκολύνοντας στον μέγιστο βαθμό το απεχθές έργο των Τούρκων καταδρομέων. Μα, το αντιλαμβάνεστε; Παριστάνουμε τους άμισθους μισθοφόρους στους απίθανους τύπους που πριν 52 χρόνια ενέκριναν επί της ουσίας τη σύσταση ψευδοκράτους επί Κυπριακού εδάφους. Γιατί; Διότι το «διαίρει και βασίλευε» είναι στο DNA τους. Με αυτή την αλάνθαστη συνταγή κατάφεραν να απομυζήσουν επί μακρόν τον μισό πλανήτη…*** Στην εγχώρια πολιτική σκηνή δυστυχώς μεσουρανούν τύποι οι οποίοι στη «φτιάξη» τους θυμίζουν τα μάλα τις «Ελληνίδες» ερωμένες των Γερμανών αξιωματικών στην κατοχή, οι οποίες αφού απολάμβαναν τα σχετικά προνόμια όταν άλλες πεινούσαν μετά την αποχώρηση των Ναζί υποδέχονταν τους ήρωες συζύγους τους που πολεμούσαν στα ξένα με δάκρυα στα μάτια. Καμαρώστε τους, βγήκαν ξανά από τις τρύπες τους το τελευταίο χρονικό διάστημα, επιδιδόμενοι στο αγαπημένο τους χόμπι τη σκαιά προπαγάνδα. Διαπρέπουν πάλι οι… άριστοι!
*** Παρατηρώ τα τελευταία εικοσιτετραώρα ιδίως στα νεαρά ζευγάρια, τα οποία εν μέσω τούτης της κλιμακούμενης δυστοπίας την οποία «αναβάθμισε» ραγδαία το αδυσώπητο καθεστώς του νεομητσοτακισμού, μια έκδηλη αγωνία με τον τρόμο να ζωγραφίζεται ολοένα και πιο συχνά στα πρόσωπά τους. Μικρά παιδάκια, αμέριμνα, στα καροτσάκια τους να χαμογελάνε και να παίζουν δίπλα από τις μανούλες και τους μπαμπάδες τους, απολύτως ανυποψίαστα για τα δρώμενα και τα πεπραγμένα στον κόσμο των μεγάλων, όχι με την έννοια των ενηλίκων, αλλά των μεγάλων καθηκιών και εγκληματιών. Μισάνθρωπων και επικινδύνως πανηλιθίων. Σε σχολείο του Ιράν σκοτώθηκαν ακαριαία τουλάχιστον δεκάδες μαθήτριες από 7-12 ετών. Νέες κοπέλες γεμάτες όνειρα και δικαιώματα κάτω από τον ήλιο.
*** Μου έλεγε ο συγχωρεμένος ξανά και ξανά όταν οι περιστάσεις το «σήκωναν» πως όλοι στο κούτελο τους έχουν μια τιμή σε τούτη τη ζωή και εγώ αρνιόμουν κατηγορηματικά να το αποδεχτώ. Σάμπως να’ χει δίκιο τελικά, άρχισα να σκέφτομαι μεγαλώνοντας. Αλλά, αν σου έχει απομείνει έστω και ένα ίχνος αξιοπρέπειας ρε παιδί μου, οφείλεις να πολεμήσεις μέχρις εσχάτων έστω για μια άλλη τιμή, αυτή των όπλων.
*** «Άνθρωποι και ανθρωπάκια» που έγραφε και ο μέγας Τσιφόρος. Καθυποταγμένα στη μιζέρια του μυαλού τους, πεπεισμένα ότι είναι ανήμπορα να αντιδράσουν, να αλλάξουν τις κενές και ρηχές ζωούλες τους. Βολεμένα με ένα παγούρι μολυσμένο νερό μέσα στην έρημο της απόγνωσής τους, με κακούς αφέντες, με χείριστους συγγενείς και ψεύτικους φίλους, αρκεί το μεσημέρι να υπάρχει στο τραπέζι ένα πιάτο φαγητό από τα Lidl και ύστερα ήρθαν οι μπόμπες σαν τις μέλισσες… Και εξαφανίστηκε και το πιάτο με το φαγητό πάνω από το κατεστραμμένο τραπέζι. Και χάθηκαν οι συγγενείς και οι άφιλοι φίλοι, ο σώζων εαυτόν σωθήτω με κάθε τρόπο, με όλα τα μέσα, με αναφιλητά και παρακαλετά στα γόνατα και στις κατουρημένες ποδιές και ένα ατελείωτο ρέκβιεμ να αντηχεί νυχθημερόν στα αυτιά των νεκρο-ζωντανών. Και μη χειρότερα…