να με συνοδέψεις στο μονοπάτι... εκείνο, το δικό μας μονοπάτι...
Να περπατήσουμε και πάλι πάνω στα ξερά πεσμένα φύλλα των δέντρων...σε κείνους τους δρόμους που κάναμε τόσα όνειρα..
Και να λέμε, να λέμε..με τη σιωπή μας, κλωτσώντας κάθε μικρή πέτρα που θα βρίσκουμε στο διάβα μας, και να γελάμε σαν παιδιά όπως τότε..θυμάσαι;
Να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μεθάμε μόνο με τα βλέμματα …
Κι όπως θα περνάμε απ' τους θάμνους με το δεντρολίβανο, ν' απλώσουμε το χέρι να κόψουμε ένα κλωναράκι…και να το μυρίσουμε όπως και τότε..
Να περπατάμε και να σιγοψιθυρίζουμε εκείνο το τραγούδι, το τραγούδι που αγαπήσαμε, να περπατάμε δίχως να κοιτάμε πίσω στα χρόνια που μας χώρισαν. Τα εμπόδια πολλά, κι εμείς παιδιά που δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε. Να βρεθούμε στο σημείο του χωροχρόνου που χωρίσαμε, και να δώσουμε όρκο ότι δεν θα χωρίσουμε ποτέ ξανά..και να ζήσουμε τη ζωή που δεν ζήσαμε..Να γινόταν ένα τέτοιο θαύμα να γύριζε πίσω ο χρόνος...
Αν γινόταν να ακυρώναμε τα χρόνια που φύγανε, να γυρίζαμε στο τότε, και να κάναμε μια καινούργια αρχή...σαν να μην πέρασε μέρα. Απωθημένα μιας ολόκληρης ζωής...
Ίσως σε μια άλλη ζωή...
Μαρίζα Τσιτμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .