Ραντεβού με την Ιστορία

 Dimitris Milas

Ξέρω πως οι μέρες που περνούν αυξάνουν ολοένα την αγωνία του κόσμου που περιμένει τις ανακοινώσεις της Μαρίας Καρυστιανού.

Ένας κόσμος απελπισμένος αναζητά μια αχτίδα ελπίδας, μια ένδειξη πως κάτι μπορεί επιτέλους να αλλάξει. Από τη μία οι πόλεμοι που μαίνονται γύρω μας, από την άλλη η ακρίβεια που θερίζει τα νοικοκυριά. Και πάνω απ’ όλα, η ασφυξία, ο ζόφος και η παρακμή που έχει προκαλέσει η παρούσα κυβέρνηση, ικανοποιώντας μια μειοψηφία ανθρώπων που πασχίζει να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε κόστος, συνεχίζοντας να ξεπουλά και να κερδίζει σε βάρος της πλειοψηφίας.

Την ίδια ώρα, το σύστημα βλέπει πως η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορέσει εύκολα να διατηρήσει την κυριαρχία της και αναζητά εφεδρείες. Είτε μέσα από το rebranding ενός αποτυχημένου Τσίπρα, είτε μέσα από την τεχνητή ανάδειξη ενός αδύναμου και άγευστου ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να πείσει τον Έλληνα ψηφοφόρο πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από τα ίδια ξαναζεσταμένα και πλέον μουχλιασμένα φαγητά.

Όμως αυτό που πραγματικά συμβαίνει στα σπλάχνα της κοινωνίας το γνωρίζουν μόνο όσοι αποτελούν κομμάτι της. Και εκεί, στα σπλάχνα της, επικρατεί αναβρασμός. Επικρατεί ανυπομονησία. Άνθρωποι πιέζουν γνωστούς και αγνώστους, είτε βρίσκονται κοντά στη Μαρία Καρυστιανού είτε όχι, μόνο και μόνο για να μάθουν έστω και το παραμικρό. Μια μικρή είδηση, ένα “σφηνάκι” ελπίδας, για να συνεχίσουν τη μέρα τους προσμένοντας τη μεγάλη ημέρα των ανακοινώσεων.

Οι στιγμές είναι ιστορικές και η Μαρία Καρυστιανού το γνωρίζει. Το βλέπει στα πρόσωπα των ανθρώπων που τη χαιρετούν, στις ερωτήσεις αγωνίας που ακούγονται παντού, σε ομάδες, εκπομπές, συζητήσεις. Ο λαός ζητά από τη Μαρία να ηγηθεί μιας μεγάλης προσπάθειας πολιτικής ανατροπής και δημοκρατικής αποκατάστασης.

Οι λαϊκές δυνάμεις προσδοκούν κάτι πρωτοπόρο, ριζοσπαστικό, πατριωτικό και βαθιά ανθρωπιστικό. Και το μεγάλο στοίχημα είναι αυτό το εγχείρημα να αγκαλιαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους και να γίνει κτήμα τους.

Η ιστορική στιγμή που διανύουμε μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και άλλους λαούς της Ευρώπης, ίσως και πέρα από αυτήν.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ραντεβού με την Ιστορία. Και η Ιστορία δίνει σε τέτοιες στιγμές μόνο δύο επιλογές: ή θα αρπάξει την ευκαιρία και θα συμβάλει στην ανάταση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε ημιθανή κατάσταση, ή θα προσφέρει μια άχρωμη, άγευστη εκδοχή “από τα ίδια” και θα καταλήξει κι εκείνη στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, μικρότερη από τη στιγμή και ανίκανη να συγκρουστεί μετωπικά με ένα σύστημα που δεν αντιστοιχεί πλέον στις ανάγκες αυτού του λαού.

Για μένα η επιλογή είναι μία και είναι μονόδρομος: για πρώτη φορά η εξουσία να δοθεί πραγματικά στον λαό, από τα πρώτα κιόλας βήματα ίδρυσης του κόμματος. Να δοθεί στον ίδιο τον λαό η δυνατότητα να αποφασίζει τι θέλει: από το όνομα του κόμματος μέχρι και την ιδρυτική του διακήρυξη.

Να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε ο ίδιος ο λαός να αποκτήσει άμεση σχέση με το εγχείρημα, να το αγκαλιάσει και να το υπερασπιστεί σαν να είναι κομμάτι του εαυτού του.

Και όταν αυτό συμβεί, τότε το τσουνάμι που έρχεται δεν θα είναι απλώς ένα ακόμα πολιτικό κύμα. Θα είναι μια δύναμη που θα σαρώσει όλο αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως “δημοκρατικό τόξο”, καταπνίγοντας κάθε τι βρώμικο και σάπιο που, είτε με πράξεις είτε με παραλείψεις, έφερε τη σήψη, την παρακμή, τη θλίψη, την ξενιτιά και όλα όσα δεινά εξακολουθούν να βασανίζουν έναν λαό που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του και να πιστέψει ξανά σε μια αλλαγή.

Αν η Μαρία Καρυστιανού αρπάξει αυτή την ευκαιρία, τα Τέμπη θα γίνουν ένα νέο σημείο ιστορικής αναφοράς. Θα γίνουν το ορόσημο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει η θεραπεία μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά από τον μεταστατικό καρκίνο ενός πολιτικού συστήματος που οδηγεί στον αργό θάνατο του ίδιου του λαού του.

Τα Τέμπη ξεχείλισαν το ποτήρι. Ήταν το αποτέλεσμα ολόκληρης αυτής της σήψης και της παρακμής ενός πολιτικού συστήματος που αρνείται να δει τις πραγματικές ανάγκες του λαού. Ήταν η στιγμή που ο κόσμος είπε «ως εδώ» και κατέβηκε στον δρόμο κατά εκατομμύρια σε όλη την Ελλάδα. Ήταν η στιγμή που αντιλήφθηκε πως αυτό το θέατρο δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πως δεν μπορεί να παίζεται άλλο το ίδιο έργο πάνω στις ζωές των ανθρώπων.

Και ίσως, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, να υπάρχει κάτι που δεν στηρίζεται στον φόβο, αλλά στην ελπίδα. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πράξη.

Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει από κάποιον «σωτήρα», αλλά από έναν λαό που αποφασίζει να σταθεί όρθιος.

Και όταν ένας λαός το αποφασίσει πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τον σταματήσει.