Τα κατάγματα ισχίου αποτελούν μια από τις κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνητότητας στα άτομα άνω των 65 ετών.
Σύμφωνα με στοιχεία από την έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα σε διάρκεια 9 ετών και σε δείγμα 2430 ασθενών τα κατάγματα ισχίου είναι κατά 2,9 φορές συχνότερα στις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες, κυρίως λόγω της οστεοπόρωσης που είναι συχνότερη στις γυναίκες
(Kalliopi ALPANTAKI et al, 2020). Η πλειονότητα των ασθενών είναι ηλικίας άνω των 75 ετών κάτι που σχετίζεται με τον αυξημένο αριθμό πτώσεων (Kalliopi ALPANTAKI et al, 2020).Τα κατάγματα ισχίου αντιμετωπίζονται κατά κανόνα χειρουργικά, είτε με τοποθέτηση ενδομυελικού ήλου (g-nail) είτε με ημιολική αρθροπλαστική. Σε κάθε περίπτωση η γρήγορη έγερση και κινητοποίηση είναι το κλειδί τόσο για την αποκατάσταση όσο και για την πρόληψη των μετεγχειρητικών επιπλοκών (Kyung-Jae Lee et al, 2020).
Ο ασθενής δύναται να σηκωθεί και να βαδίσει με βοήθημα τύπου “Π” -με τη βοήθεια φυσικοθεραπευτή- τη δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα.

Σε περίπτωση που έχει γίνει αρθροπλαστική θα πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή, κατά τους 3 πρώτους μήνες από την επέμβαση, ώστε να μην έρθει το ισχίο σε προσαγωγή και κάμψη μεγαλύτερη από 90μοίρες για να μην εξαρθρωθεί.
Για τις πρώτες 4-6 εβδομάδες συνίσταται ο ασθενής να περπατά με μερική φόρτιση κάνοντας χρήση βοηθήματος τύπου “Π”. Από την 6η μετεγχειρητική εβδομάδα έως τη 12η ο ασθενής περπατά με τετράποδο μπαστούνι ή βακτηρία αγκώνος. Μετά τον 3ο μήνα -και πάντοτε ακολουθώντας τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού- ο ασθενής μπορεί να περπατά χωρίς βοηθήματα και να επιστρέψει σταδιακά πλήρως στις δραστηριότητές του.
H άνοδος και η κάθοδος σκάλας επιτρέπεται με χρήση τετράποδου μπαστουνιού (για μεγαλύτερη ασφάλεια) μετά την 6η εβδομάδα και ακολουθώντας τον κανόνα “κατεβαίνω με το χειρουργημένο μπροστά – ανεβαίνω με το καλό μπροστά)

Σύμφωνα με μελέτες, οι ασθενείς χάνουν κατά μέσο όρο το 50% της μυικής τους δύναμης κατά τις πρώτες μετεγχειρητικές εβδομάδες (Kyung-Jae Lee et al, 2020). Για το λόγο αυτό -όσο κι αν είναι φαινομενικά απλό το να σηκωθεί και να περπατήσει ο ασθενής- πρέπει να ακολουθηθεί πρόγραμμα ασκήσεων ενδυνάμωσης των μυών ολόκληρου του κάτω άκρου. Κατά τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες δίνονται απλές συσπάσεις των μυών του ΚΑ (ισομετρικές ασκήσεις) και ακολουθούν ενεργητικές και ασκήσεις αντίστασης.

Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε κάτι που προκύπτει και μέσα από την εμπειρία μας: οι ασθενείς που δεν ακολουθούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα αποκατάστασης με φυσικοθεραπευτή και αρκούνται απλά στο να περπατήσουν εμφανίζουν κατά κανόνα αδύναμη βάδιση ή / και σημείο trendelenburg.
Έρευνα – Κείμενο – Φωτογραφίες
Ελένη Αρβανίτη, Μαριάννα Οικονομάκη
Βιβλιογραφία:
Maedica (Bucur). 2020 Jun; 15(2): 185–190.
doi: 10.26574/maedica.2020.15.2.185
PMCID: PMC7482680
PMID: 32952683
Gender and Age Differences in Hip Fracture Types among Elderly: a Retrospective Cohort Study
Kalliopi ALPANTAKI, Chrysoula PAPADAKI, Konstantinos RAPTIS, Konstantinos DRETAKIS, George SAMONIS, and Christos KOUTSERIMPAS
Hip Pelvis. 2020 Sep; 32(3): 125–131.
Published online 2020 Sep 2. doi: 10.5371/hp.2020.32.3.125
PMCID: PMC7476786
PMID: 32953704
Postoperative Rehabilitation after Hip Fracture: A Literature Review
Kyung-Jae Lee, MD, Sang-Hyun Um, MD, and Young-Hun Kim, MD
Author information Article notes Copyright and License information PMC Disclaimer
https://aenaon-physio.gr/katagmata-ischioy-metegcheiritiki-apokatastasi/

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .