Τι αναζητάς άραγε στη σκέψη μου, τις πρωινές ώρες σε κάθε γουλιά του πικρού καφέ μου, και ανάμεσα στους καπνούς των τσιγάρων μου;

Αναρωτιέμαι, τι αναζητάς τις ώρες του πρωινού καφέ μου κι έρχεσαι αθόρυβα ξαφνικά, μέσα απ' τους πυκνούς καπνούς του τσιγάρου μου... Κάνεις την εμφάνισή σου με αργό βήμα, σκεφτικός, σιωπηλός...Η παρουσία σου μυρίζει τσιγάρο, ουίσκι, και νοσταλγία, με κοιτάζεις με εκείνο το  διεγερτικό σου βλέμμα, ενώ προσπαθείς να κρύψεις τα μάτια σου πίσω από το σκούρο καπέλο σου.

.για να μη συναντηθούν τα βλέμματά μας...Ίσως να αισθάνεσαι και λίγες ενοχές ...συναισθήματα θυμού, θλίψης, άγχους. Αυτά που σε κατακλύζουν, μπορεί να έχουν τόσες ενδιάμεσες αποχρώσεις, που όλο ..και κάτι θα σου λένε....καθώς έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους ...και τα ανεξίτηλα χνάρια τους  στους δρόμους που περπατήσαμε 

Σκέφτομαι όμως, τι μπορεί να ψάχνεις μετά από τόσα χρόνια, μέσα σε θολούς καπνούς, σε σκέψεις εκκωφαντικής σιωπής, και κάνεις το πικρό καφέ μου ακόμη πιο πικρό, μέσα από ένα θολό πλάνο 

αναμνήσεων αναζητώντας τα όσα δεν ζήσαμε, και τα όσα δεν είπαμε..παραβιάζοντας τα σκουριασμένα συρτάρια του αδηφάγου χρόνου ..όνειρα που χάθηκαν για πάντα στη χοάνη του Σύμπαντος

Τι να θέλεις άραγε να μου πεις με την παρουσία σου; Αν και λέξη δε βγάζεις , φεύγοντας μου λες τόσα πολλά που δεν μπορεί να ηρεμήσει η ψυχή μου...

 

Μαρίζα Τσιτμή.