Προσπέρασε η Άνοιξη και σ' έσυρε μαζί της ...για άγνωστους προορισμούς μακρινούς απόκοσμους...
και τώρα τι να περιμένω..
Το χαμόγελό σου βάλσαμο μου έδινε δύναμη, μου χάραζε καινούργιους δρόμους, δρόμους ευτυχίας, τα βράδια σαν ένιωθα την ανάσα σου μέσα στο μισοσκόταδο της κάμαράς μας , αχτίδα φωτός αντανακλούσε στο καθρέφτη της ψυχής μου, και μου γέμιζε με φως, και ελπίδα στο όνειρο..
Η φωνή σου ηχούσε σαν μελωδία στ’ αυτιά μου, και μου γαλήνευε τη ψυχή.. τώρα σιωπή..τώρα σκιές ..παντού σκιές ,όπου ακουμπήσω το βλέμμα μου γκρίζα τοπία ..έχουν πάρει τη θέση του ονείρου, του δικού μας ονείρου που μαζί ζωγραφίσαμε με τα πιο όμορφα χρώματα, από τότε που γνωριστήκαμε.
Και τώρα τι να περιμένω...
Είναι βλέπεις κι εκείνη η ανάγκη, να σε κουβαλώ μαζί μου, αφού έγινες ένα με την ανάσα μου...και σκιά της σκιάς μου...
Έχασα την Άνοιξη, πήρε κι το όνειρο μαζί της ...σε μια άγνωστη αιωνιότητα...
Μαρίζα Τσιτμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Οιοσδήποτε θίγεται από άρθρο ή σχόλιο που έχει αναρτηθεί στο oxafies.com , μπορεί να μας ενημερώσει, στο oxafies@gmail.com ώστε να το αφαιρέσουμε άμεσα. Ομοίως και για φωτογραφίες που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα.
Στo oxafies.com ακούγονται όλες οι απόψεις . Αυτό δε σημαίνει ότι τις υιοθετούμε η ότι συμπίπτουν με τις δικές μας .