Που είναι το κράτος να Θεσπίσει ένα Νόμο που να απαγορεύει όλο αυτό το ΜΑΡΤΥΡΙΟ στα κακόμοιρα ζωάκια από την πλήρη αναισθησία μερικών ΔΙΠΟΔΩΝ που νομίζουν ότι είναι άνθρωποι...ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ !

Thanasis Gounaris

Δεν είναι εργαλεία.

Δεν είναι μηχανές.

Δεν γεννήθηκαν για να κουβαλούν τα βάρη των ανθρώπων.

Κάθε φορά που βλέπω τέτοιες εικόνες νιώθω οργή.

Ζώα φορτωμένα με τεράστια βάρη, να ανεβαίνουν ασταμάτητα δύσβατες διαδρομές, μέσα στη ζέστη, κάτω από τον καυτό ήλιο, μέχρι να μην αντέχουν άλλο.

Και κάποια στιγμή… το σώμα τους απλώς τα εγκαταλείπει.

Καταρρέουν από την εξάντληση.

Αυτό δεν είναι «παράδοση».

Δεν είναι «ανάγκη».

Δεν είναι «τουριστική εμπειρία».

Είναι η μετατροπή ενός ζωντανού πλάσματος σε μέσο μεταφοράς.

Είναι η αντιμετώπιση μιας ζωής σαν να έχει αξία μόνο όσο μπορεί να κουβαλάει.

Ο πολιτισμός μας δεν μπορεί να μετριέται με τα χρήματα που παράγει ο τουρισμός, αλλά με τον σεβασμό που δείχνει στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Τα ζώα αισθάνονται.

Κουράζονται.

Διψούν.

Υποφέρουν.

Πονούν.

Όταν καταρρέουν από την εξάντληση, η σιωπή μας μάς κάνει συνυπεύθυνους.

Δεν ζητάμε «λίγο καλύτερη μεταχείριση».

Ζητάμε να σταματήσει η αντιμετώπιση των ζώων ως εργαλεία.

Γιατί δεν υπάρχουν «ζώα εργασίας».

Υπάρχουν μόνο ζώα που αξίζουν σεβασμό, προστασία και μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση.

Η φωνή τους είμαστε εμείς.

They are not tools.

They are not machines.

They were not born to carry the burdens of humans.

Every time I see images like these, I feel anger.

Animals loaded with heavy weights, climbing steep paths under the scorching sun until they simply cannot go on.

And then… their bodies give up.

They collapse from exhaustion.

This is not “tradition.”

It is not “necessity.”

It is not a “tourist attraction.”

It is the transformation of a living being into a means of transport.

It is treating a life as if its value depends only on how much it can carry.

A civilized society should not measure its success by tourism revenue, but by the respect it shows to the most vulnerable living beings.

Animals feel.

They get tired.

They get thirsty.

They suffer.

They feel pain.

When they collapse from exhaustion, our silence makes us complicit.

We are not asking for “better treatment.”

We are asking for an end to the exploitation of animals as tools.

There are no “working animals.”

There are only animals that deserve respect, protection, and a life free from exploitation.

We are their voice.